Wondverzorging, dat vind ik het leukst

04-05-2021

“Kijk, m'n gordijnen hangen er nog.” Ik ben klaar bij een cliënt en hé, daar staat collega Roos aan de overkant van de straat. Tijd voor een praatje. De zon schijnt, we nemen even tijd voor een korte pauze. “Ik heb tot m'n dertiende in Lage Mors gewoond, in dat huis.” Roos wijst en inderdaad, de gordijnen hangen er nog. Niet lang meer, dan maakt het huis plaats voor een nieuwbouwwoning. Roos woont inmiddels op een andere plek in Leiden en binnenkort verhuist ze naar Katwijk.

Lees verder

Schooljuf, dat was haar droombaan

19-04-2021

Hé Jan, m'n les is nog twee tellen bezig, is het goed als ik je zo terugbel?” Martine is mijn collega bij team Lage Mors én wijkverpleegkundige in opleiding. Ik heb haar een paar keer kort gesproken. Sommige collega's ken ik zelfs alleen van naam. Dat brengt thuiszorg met zich mee, je gaat alleen op pad en draait steeds andere diensten. Collega's zie je even op kantoor voor het begin van de ochtenddienst, soms onderweg of tijdens de online teambespreking. 

Lees verder

Wat ben je laat!

11-04-2021

“Ik ga door, ook al heb ik niet lang meer.” Meneer is ongeneeslijk ziek en fysiek wordt het merkbaar minder. Tussen zijn oren is hij echter nog messscherp en duidelijk in wat hij wil. “Oh, en graag nog een kopje koffie. Met vier schepjes Nescafé, lekker én goed voor de stoelgang.” Even later sta ik buiten, klaar om naar de volgende cliënt te gaan. Geen tijd om na te denken. Een zieke collega, dus mijn route is met twee cliënten en ruim een uur uitgebreid.

Lees verder

Waterballet

06-04-2021

“Mien! Geef Jan effe een plastic zakkie! Voor z'n zadel, anders wordt z'n kont straks nat!” Tweede paasdag, mijn laatste van drie ochtenddiensten. Het regent, hagelt en waait. Maar goed nieuws, het zakje heb ik niet nodig gehad, ik ben droog gebleven. Zaterdag niet. Op mijn eerste adres mocht ik een cliënt helpen met douchen. Bij binnenkomst stond mevrouw al startklaar in de badkamer.

Lees verder

Oh, de melk is op

31-03-2021

“Hé Jan, je moet me echt even helpen, ik weet het niet meer...” Het is even voorbij half acht, meneer heeft zich gewassen en aangekleed. Nu staat hij voor me. Ik kijk: overhemd, broek, schoenen... Hé, zijn bretels ontbreken. Of nee, ze zitten onder zijn overhemd. Duidelijk voorbeeld van de verkeerde volgorde. We doen een paar stappen terug. Overhemd uit, bretels omlaag. En weer vooruit. Overhemd aan én in de broek, bretels omhoog. Zo goed? Nee, zijn trui moet er nog overheen.

Lees verder

Hoe heet nou toch die zanger...

22-03-2021

“Ik werkte op kantoor, bij een rederij. We mochten, als bedrijfsuitje, meevaren met een schip dat uit Zuid-Amerika kwam en van Rotterdam naar Hamburg ging. Zo heb ik mijn man ontmoet, hij was stuurman op dat schip. In Hamburg wilde hij ons niet alleen de stad in laten gaan. Te gevaarlijk voor vrouwen alleen. Hij ging mee en zo is het gekomen.” Ze lacht bij de herinnering. “Kijk, dat is 'm.”

Lees verder

Ja, natuurlijk, vriendin!

19-03-2021

“Bedankt vriend, want zo mag ik je toch wel noemen na vandaag?” Met een vragende blik kijkt mevrouw me aan. Een half uurtje eerder zat ze op de rand van haar bed en probeerde zonder mijn hulp op te staan. Niet verstandig, ik zag het uit mijn ooghoeken gebeuren. Ze kwam aarzelend overeind en deed, haar evenwicht verliezend, een paar stappen achterwaarts. Ik zag het gebeuren, maar kon onmogelijk op tijd bij haar zijn. Gelukkig bracht haar nachtkastje redding.

Lees verder

Kijk waar ik nu lig...

15-03-2021

“Ja, dat zeg ik ook altijd. Je moet kijken naar wat je hebt gedaan.” Een mooi leven, daar is meneer het helemaal mee eens. “Ik heb in de haven van Amsterdam gewerkt, geweldig! Toen ik daar begon ging ik 30 gulden per week meer verdienen, een enorm bedrag in die tijd.” Zijn vrouw knikt en zet een kopje koffie voor me neer. “Zwart toch? Dat wist ik nog van de vorige keer.” Koffie. Je hebt er in de thuiszorg zelden tijd voor, maar deze kon ik echt niet weigeren.

Lees verder
Oudere berichten