Waterballet

06-04-2021

“Mien! Geef Jan effe een plastic zakkie! Voor z'n zadel, anders wordt z'n kont straks nat!” Tweede paasdag, mijn laatste van drie ochtenddiensten. Het regent, hagelt en waait. Maar goed nieuws, het zakje heb ik niet nodig gehad, ik ben droog gebleven. Zaterdag niet. Op mijn eerste adres mocht ik een cliënt helpen met douchen. Bij binnenkomst stond mevrouw al startklaar in de badkamer.

een noodreparatie

Haar man had de douchekop met duct tape aan de slang bevestigd, een noodreparatie. “Ja, hij heeft 'm zelf gerepareerd.” Ik hoorde aarzeling in haar stem, toen ik de kraan opendraaide begreep ik waarom. Op het eerste gezicht zag het er nog aardig uit, maar water vindt altijd zijn weg. Het resultaat? Waterballet. Een verstopt afvoerputje maakte het feest compleet.

strakke exemplaren

Plassend door het water heb ik mevrouw geholpen met douchen, afdrogen en aankleden. Wat volgde was een ochtenddienst met water in m'n schoenen. Dat was zaterdag. Gisteren zat een cliënt zoals gewoonlijk te wachten in de gang. Haar steunkousen lagen startklaar. Strakke exemplaren! Daarnaast lag een zakje met chocolade paaseitjes. “Voor jou”, zei ze. “Omdat je met Pasen moet werken.”

de wekker op half zes

Aardig! De chocolade paaseitjes heb ik gedeeld met mijn collega's. Nu zit ik thuis achter mijn Macbook dit verhaal te schrijven. Drie ochtenddiensten, drie dagen de wekker op half zes. Opstaan, aankleden en ontbijten, met de fiets naar het station, met de trein naar Leiden, fietsen naar Schouwenhove, sleutels pakken, een kopje koffie, een praatje met collega's en op de fiets de wijk in.

ze zijn gewaarschuwd

Drie ochtenddiensten op rij, ik ben blij dat het erop zit. Toch geeft het ook veel voldoening. Het contact met mensen, even een praatje maken en helpen waar mogelijk. De douchekop en het verstopte afvoerputje? Daar gaat meneer de woningbouwvereniging over bellen. Het waterballet heb ik gerapporteerd in Ons, het online zorgdossier van Nedap. Voor mijn collega's en andere betrokkenen. Ze zijn gewaarschuwd.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Wondverzorging, dat vind ik het leukst

04-05-2021

“Kijk, m'n gordijnen hangen er nog.” Ik ben klaar bij een cliënt en hé, daar staat collega Roos aan de overkant van de straat. Tijd voor een praatje. De zon schijnt, we nemen even tijd voor een korte pauze. “Ik heb tot m'n dertiende in Lage Mors gewoond, in dat huis.” Roos wijst en inderdaad, de gordijnen hangen er nog. Niet lang meer, dan maakt het huis plaats voor een nieuwbouwwoning. Roos woont inmiddels op een andere plek in Leiden en binnenkort verhuist ze naar Katwijk.

Lees verder

Schooljuf, dat was haar droombaan

19-04-2021

Hé Jan, m'n les is nog twee tellen bezig, is het goed als ik je zo terugbel?” Martine is mijn collega bij team Lage Mors én wijkverpleegkundige in opleiding. Ik heb haar een paar keer kort gesproken. Sommige collega's ken ik zelfs alleen van naam. Dat brengt thuiszorg met zich mee, je gaat alleen op pad en draait steeds andere diensten. Collega's zie je even op kantoor voor het begin van de ochtenddienst, soms onderweg of tijdens de online teambespreking. 

Lees verder

Wat ben je laat!

11-04-2021

“Ik ga door, ook al heb ik niet lang meer.” Meneer is ongeneeslijk ziek en fysiek wordt het merkbaar minder. Tussen zijn oren is hij echter nog messscherp en duidelijk in wat hij wil. “Oh, en graag nog een kopje koffie. Met vier schepjes Nescafé, lekker én goed voor de stoelgang.” Even later sta ik buiten, klaar om naar de volgende cliënt te gaan. Geen tijd om na te denken. Een zieke collega, dus mijn route is met twee cliënten en ruim een uur uitgebreid.

Lees verder

Oh, de melk is op

31-03-2021

“Hé Jan, je moet me echt even helpen, ik weet het niet meer...” Het is even voorbij half acht, meneer heeft zich gewassen en aangekleed. Nu staat hij voor me. Ik kijk: overhemd, broek, schoenen... Hé, zijn bretels ontbreken. Of nee, ze zitten onder zijn overhemd. Duidelijk voorbeeld van de verkeerde volgorde. We doen een paar stappen terug. Overhemd uit, bretels omlaag. En weer vooruit. Overhemd aan én in de broek, bretels omhoog. Zo goed? Nee, zijn trui moet er nog overheen.

Lees verder

Hoe heet nou toch die zanger...

22-03-2021

“Ik werkte op kantoor, bij een rederij. We mochten, als bedrijfsuitje, meevaren met een schip dat uit Zuid-Amerika kwam en van Rotterdam naar Hamburg ging. Zo heb ik mijn man ontmoet, hij was stuurman op dat schip. In Hamburg wilde hij ons niet alleen de stad in laten gaan. Te gevaarlijk voor vrouwen alleen. Hij ging mee en zo is het gekomen.” Ze lacht bij de herinnering. “Kijk, dat is 'm.”

Lees verder