Wat ben je laat!

11-04-2021

“Ik ga door, ook al heb ik niet lang meer.” Meneer is ongeneeslijk ziek en fysiek wordt het merkbaar minder. Tussen zijn oren is hij echter nog messscherp en duidelijk in wat hij wil. “Oh, en graag nog een kopje koffie. Met vier schepjes Nescafé, lekker én goed voor de stoelgang.” Even later sta ik buiten, klaar om naar de volgende cliënt te gaan. Geen tijd om na te denken. Een zieke collega, dus mijn route is met twee cliënten en ruim een uur uitgebreid.

druk van de ketel

“Wat ben je laat!”, ik heb het meerdere keren gehoord. In de loop van de ochtend loop ik een beetje in en op weg naar mijn voorlaatste cliënt belt collega Roos. Mijn laatste cliënt heeft afgebeld. Geen zorg vandaag, het werd ze te laat. Fijn, druk van de ketel. De voorlaatste cliënt wordt mijn laatste en ik neem de tijd. Een vrouw alleen, op 18-jarige leeftijd van Indonesië naar Nederland gekomen. Ondersteunen met douchen, lees ik in het zorgplan. Maar niet door een man, weet ik uit ervaring.

zo gezegd, zo gedaan

Tijdens een eerder bezoek was ze duidelijk. “Sorry, maar nee. Niet door een man, daar ben ik te ouderwets voor.” Niet douchen, maar wat dan wel. Medicatie aanreiken en een goed gesprek, was het advies van wijkverpleegkundige Martine. “Probeer haar vertrouwen te winnen, misschien lukt het dan wel.” Leuk. Zo gezegd, zo gedaan. We hebben een tijdje gezellig zitten kletsen. Over Sumatra, waar mevrouw geboren is, over Nederland én over Delft, waar ze haar hele leven gewoond heeft.

gezellig kletsen

Nu woont ze in Leiden, dichtbij haar broer. “Ik woon hier prima, maar als ik naar buiten kijk zie ik een stad die vreemd voor mij is. Niet erg, lopen gaat toch niet meer zo goed en mijn broer, zijn kinderen en achterkleinkinderen komen regelmatig op bezoek.” Na een kwartiertje gezellig kletsen stel ik toch de vraag. Mag ik u helpen met douchen? Ze schudt beslist haar hoofd. “Nee, maar ik vond het wel fijn om even met u te praten, erg leuk.” Ik ook mevrouw, tot de volgende keer. En bedankt Martine, voor het advies!

Meer verhalen over Libertas Leiden

Wondverzorging, dat vind ik het leukst

04-05-2021

“Kijk, m'n gordijnen hangen er nog.” Ik ben klaar bij een cliënt en hé, daar staat collega Roos aan de overkant van de straat. Tijd voor een praatje. De zon schijnt, we nemen even tijd voor een korte pauze. “Ik heb tot m'n dertiende in Lage Mors gewoond, in dat huis.” Roos wijst en inderdaad, de gordijnen hangen er nog. Niet lang meer, dan maakt het huis plaats voor een nieuwbouwwoning. Roos woont inmiddels op een andere plek in Leiden en binnenkort verhuist ze naar Katwijk.

Lees verder

Schooljuf, dat was haar droombaan

19-04-2021

Hé Jan, m'n les is nog twee tellen bezig, is het goed als ik je zo terugbel?” Martine is mijn collega bij team Lage Mors én wijkverpleegkundige in opleiding. Ik heb haar een paar keer kort gesproken. Sommige collega's ken ik zelfs alleen van naam. Dat brengt thuiszorg met zich mee, je gaat alleen op pad en draait steeds andere diensten. Collega's zie je even op kantoor voor het begin van de ochtenddienst, soms onderweg of tijdens de online teambespreking. 

Lees verder

Waterballet

06-04-2021

“Mien! Geef Jan effe een plastic zakkie! Voor z'n zadel, anders wordt z'n kont straks nat!” Tweede paasdag, mijn laatste van drie ochtenddiensten. Het regent, hagelt en waait. Maar goed nieuws, het zakje heb ik niet nodig gehad, ik ben droog gebleven. Zaterdag niet. Op mijn eerste adres mocht ik een cliënt helpen met douchen. Bij binnenkomst stond mevrouw al startklaar in de badkamer.

Lees verder

Oh, de melk is op

31-03-2021

“Hé Jan, je moet me echt even helpen, ik weet het niet meer...” Het is even voorbij half acht, meneer heeft zich gewassen en aangekleed. Nu staat hij voor me. Ik kijk: overhemd, broek, schoenen... Hé, zijn bretels ontbreken. Of nee, ze zitten onder zijn overhemd. Duidelijk voorbeeld van de verkeerde volgorde. We doen een paar stappen terug. Overhemd uit, bretels omlaag. En weer vooruit. Overhemd aan én in de broek, bretels omhoog. Zo goed? Nee, zijn trui moet er nog overheen.

Lees verder

Hoe heet nou toch die zanger...

22-03-2021

“Ik werkte op kantoor, bij een rederij. We mochten, als bedrijfsuitje, meevaren met een schip dat uit Zuid-Amerika kwam en van Rotterdam naar Hamburg ging. Zo heb ik mijn man ontmoet, hij was stuurman op dat schip. In Hamburg wilde hij ons niet alleen de stad in laten gaan. Te gevaarlijk voor vrouwen alleen. Hij ging mee en zo is het gekomen.” Ze lacht bij de herinnering. “Kijk, dat is 'm.”

Lees verder