Vannacht, als iedereen slaapt

21-04-2022

“Verdomme! Waarom gaat dat nou niet?!” Revalideren na een CVA, het gaat niet vanzelf. Simpele handelingen, zoals stroop op een cracker smeren, blijken opeens een enorme uitdaging. De frustratie spat er dan vanaf. Krachttermen, een schreeuw van woede, zorgcollega's die afgesnauwd worden, het hoort er allemaal bij. Maar ook tranen van vreugde als iets wat vroeger heel gewoon was en na een CVA ver weg leek, toch weer lukt.

nu het lijf nog

Tranen van vreugde, zoals de mevrouw na het oplossen van een codekraker. “Ik kan het weer. Oh, daar ben ik zo blij mee.” De ingevulde letters en woorden zijn nog bibberig, maar het brein werkt weer zoals het vroeger deed. Nu het lijf nog, “ook dat gaat steeds beter.” Hoe? Om zover te komen krijgt mevrouw therapie. Op de gang, op de trap én beneden, op de begane grond van verpleeghuis Bornholm.

een vermoeiende bezigheid

Fietsen, lopen achter een rollator, stap voor aarzelende stap de trap op en af, ik zie het de bewoners doen. Wat er beneden gebeurt hoor ik van de verhalen, als de bewoners na afloop van hun therapie moe maar voldaan om iets te drinken vragen. “Mag ik een glaasje appelsap? Dan ga ik daarna even slapen.” Revalideren na een CVA, het is zowel fysiek als mentaal een vermoeiende bezigheid.

een andere rol

Het resultaat? Naar huis, terug naar hoe het leven was, of accepteren dat de toekomst er blijvend anders uitziet. Mensen die nog zelfstandig woonden en een auto voor de deur hebben staan worden nu afhankelijk van naasten, een rollator en thuiszorg. Dat laatste is niet altijd direct beschikbaar en zorgt ervoor dat bewoners langer dan nodig op de afdeling blijven. Voor de ene bewoner een frustratie en de ander ziet ruimte voor een andere rol.

smakelijk aan de soep

Een andere rol, als waakzame begeleider en coach voor collega-bewoners die minder ver zijn. Revalideren doe je met elkaar, mooi om te ervaren. “Jan, heb jij even tijd om met meneer te praten? Hij wil naar huis.” Even dan, ik ben eigenlijk druk met de voorbereiding op de lunch. Even wordt een kwartier maar meneer lijkt onvermurwbaar, “ik ga toch naar huis”. Toch zit hij tijdens de lunch smakelijk aan de soep.

een bijzonder portret

Missie geslaagd. Zo lijkt het, want 's middags tijdens het koffierondje kijkt hij me doordringend aan. “En ik ga toch naar huis.” Ik schiet in de lach en meneer lacht vrolijk mee. “Vannacht, als iedereen slaapt.” Een bijzonder portret, ik zie het 'm zomaar doen. Nou ja, proberen. Na 20.30 uur gaat de buitendeur alleen open met een code. Na bijna drie maanden als medewerker wonen & welzijn op de afdeling revalidatie van verpleeghuis Bornholm ken ik die uit m'n hoofd.

Meer verhalen over Afdeling revalidatie verpleeghuis Bornholm

Twee glazen cola en een banaan

18-05-2022

“Je zit hier. Dat is toch een verbetering. Gisteren lag je nog de hele dag op bed.” Een peptalk, verpakt in vermanende woorden, van de ene bewoner naar de andere. Het helpt. Even. 's Middags - tijdens mijn rondje langs de kamers met koffie, thee, appelsap, enzovoort - ligt de vermanend toegesproken bewoner verkrampt en zonder zichtbaar te ademen op bed. Hij zal toch niet... Als ik hem aanspreek steekt hij gelukkig een aarzelende duim op.

Lees verder

Twee verre neven

03-05-2022

“Complimenten. Precies goed. Niet te hard en niet te zacht.” Het is zondagochtend, ik heb eieren gekookt. Vier minuten, dat heb ik lang geleden van mijn moeder geleerd. Eten, voor de bewoners van de afdeling revalidatie een essentieel onderdeel van de dag. “Jan! Mag ik een beschuitje met echte boter en jam? Smeer het er maar lekker dik op hoor.” Mevrouw is 97 en weet precies wat ze lekker vindt.

Lees verder

Een laatste rondje door Bourtange

07-04-2022

“En dat is Badr Hari.” Naast me staat een vriendelijk lachende reus met volle baard, de schoonzoon van mijnheer. Zijn dochter luistert hoofdschuddend mee. Je ziet haar denken: ja, zo ken ik papa weer. Papa is een charmante Marokkaan, heeft graag mensen om zich heen. Niet iedereen, hij zoekt ze uit. “Kom maar hier zitten. Jan, mogen we een bakkie?” Als dank krijg ik een voorzichtige boks, onze vuisten zachtjes tegen elkaar.

Lees verder

Salsa dansend in de gang

28-03-2022

“Jan, dit geloof je niet!” Ik heb twee dagen late dienst, van 12.00 uur tot 20.30 uur. Zaterdag lag mijnheer nog uitgeput en herstellend van corona in bed. Met moeite heb ik hem toen een schaaltje yoghurt gevoerd. Nu, zondagavond, komt hij - geholpen door verpleegkundige Gisla - in zijn rolstoel naar de huiskamer. Voor een boterham met smeerworst en koffie. Geen warme maaltijd, dat gaat nog niet.

Lees verder

Een welverdiend kwartiertje

24-03-2022

“Ik heb al zes keer gebeld!” Mensen komen en mensen gaan, de sfeer op de afdeling revalidatie kan in een paar dagen behoorlijk veranderen. Zoals nu. Na een week afwezigheid - want positief getest op corona - was dat goed merkbaar, van gemoedelijk en begripvol naar soms onvriendelijk. Vooral de verpleegkundigen en verzorgenden krijgen dan de volle laag, onverdiend en heel vervelend.

Lees verder