Twee glazen cola en een banaan

18-05-2022

“Je zit hier. Dat is toch een verbetering. Gisteren lag je nog de hele dag op bed.” Een peptalk, verpakt in vermanende woorden, van de ene bewoner naar de andere. Het helpt. Even. 's Middags - tijdens mijn rondje langs de kamers met koffie, thee, appelsap, enzovoort - ligt de vermanend toegesproken bewoner verkrampt en zonder zichtbaar te ademen op bed. Hij zal toch niet... Als ik hem aanspreek steekt hij gelukkig een aarzelende duim op.

doe maar appelsap

“Ik heb boven even geen vrienden”, is zijn fluisterende antwoord op mijn vraag hoe het met hem gaat. “Doe maar appelsap.” Als ik het glas op zijn nachtkastje zet is hij alweer diep in slaap. Twee weken eerder kwam hij zichtbaar beter binnen. Zelfverzekerd, tegen het arrogante aan. Een griep verder is daar weinig van over. Gelukkig zijn er ook bewoners die opknappen, de omgekeerde route afleggen.

ze klinkt blij

“Jan, wanneer werk je weer? Ik mag vrijdag naar huis.” Ze klinkt blij. “Maar ik ga het hier zeker missen.” Begrijpelijk, want de dynamiek op de afdeling revalidatie is bijzonder. Vriendschappen worden snel gesloten en mensen stimuleren elkaar. Herstellen, beter worden, dat willen ze allemaal. Terug naar huis is een lastig vooruitzicht. “Daar ben ik alleen. Mijn vriend is er wel, maar overdag is hij aan 't werk.”

praatgraag, vrolijk en sfeerbepalend

Ze is op dit moment de jongste bewoner. Praatgraag, vrolijk en sfeerbepalend in de huiskamer. Ze trekt mensen aan en zoekt ze op, zoals de charmante Marokkaan uit een eerder verhaal. Hij ligt 's middags uitgeteld op bed. Een hypo. Samen met verpleegkundige Victoria til ik hem rechtop. Twee glazen cola en een banaan brengen hem weer enigszins terug op aarde. “Bedankt Jan.” Graag gedaan en door.

een volgend avontuur

En door. Nog even, dan komt collega Roy. Hij heeft mij ingewerkt en daarna hebben we elkaar een tijdje niet gezien, zo gaat dat met wisselende diensten. “Hé Jan, wat hoor ik nou, ga je ons verlaten?” En inderdaad, eind mei zit mijn tijd op de afdeling revalidatie erop en is het tijd voor een volgend avontuur. Mijn eigen keuze, maar ik ga de collega's en bewoners van de afdeling revalidatie zeker missen.

Meer verhalen over Afdeling revalidatie verpleeghuis Bornholm

Twee verre neven

03-05-2022

“Complimenten. Precies goed. Niet te hard en niet te zacht.” Het is zondagochtend, ik heb eieren gekookt. Vier minuten, dat heb ik lang geleden van mijn moeder geleerd. Eten, voor de bewoners van de afdeling revalidatie een essentieel onderdeel van de dag. “Jan! Mag ik een beschuitje met echte boter en jam? Smeer het er maar lekker dik op hoor.” Mevrouw is 97 en weet precies wat ze lekker vindt.

Lees verder

Vannacht, als iedereen slaapt

21-04-2022

“Verdomme! Waarom gaat dat nou niet?!” Revalideren na een CVA, het gaat niet vanzelf. Simpele handelingen, zoals stroop op een cracker smeren, blijken opeens een enorme uitdaging. De frustratie spat er dan vanaf. Krachttermen, een schreeuw van woede, zorgcollega's die afgesnauwd worden, het hoort er allemaal bij. Maar ook tranen van vreugde als iets wat vroeger heel gewoon was en na een CVA ver weg leek, toch weer lukt.

Lees verder

Een laatste rondje door Bourtange

07-04-2022

“En dat is Badr Hari.” Naast me staat een vriendelijk lachende reus met volle baard, de schoonzoon van mijnheer. Zijn dochter luistert hoofdschuddend mee. Je ziet haar denken: ja, zo ken ik papa weer. Papa is een charmante Marokkaan, heeft graag mensen om zich heen. Niet iedereen, hij zoekt ze uit. “Kom maar hier zitten. Jan, mogen we een bakkie?” Als dank krijg ik een voorzichtige boks, onze vuisten zachtjes tegen elkaar.

Lees verder

Salsa dansend in de gang

28-03-2022

“Jan, dit geloof je niet!” Ik heb twee dagen late dienst, van 12.00 uur tot 20.30 uur. Zaterdag lag mijnheer nog uitgeput en herstellend van corona in bed. Met moeite heb ik hem toen een schaaltje yoghurt gevoerd. Nu, zondagavond, komt hij - geholpen door verpleegkundige Gisla - in zijn rolstoel naar de huiskamer. Voor een boterham met smeerworst en koffie. Geen warme maaltijd, dat gaat nog niet.

Lees verder

Een welverdiend kwartiertje

24-03-2022

“Ik heb al zes keer gebeld!” Mensen komen en mensen gaan, de sfeer op de afdeling revalidatie kan in een paar dagen behoorlijk veranderen. Zoals nu. Na een week afwezigheid - want positief getest op corona - was dat goed merkbaar, van gemoedelijk en begripvol naar soms onvriendelijk. Vooral de verpleegkundigen en verzorgenden krijgen dan de volle laag, onverdiend en heel vervelend.

Lees verder