Salsa dansend in de gang

28-03-2022

“Jan, dit geloof je niet!” Ik heb twee dagen late dienst, van 12.00 uur tot 20.30 uur. Zaterdag lag mijnheer nog uitgeput en herstellend van corona in bed. Met moeite heb ik hem toen een schaaltje yoghurt gevoerd. Nu, zondagavond, komt hij - geholpen door verpleegkundige Gisla - in zijn rolstoel naar de huiskamer. Voor een boterham met smeerworst en koffie. Geen warme maaltijd, dat gaat nog niet.

bij de dominee

Vanuit m'n ooghoek zie ik dat Gisla hem een half uurtje later terug naar zijn kamer brengt. In zijn rolstoel én eten, een knap staaltje doorzettingsvermogen. Gisteren vroeg hij nog om een dominee en eerder vandaag mompelde hij, “zo hoeft het voor mij niet meer”. Ergens tussen toen en nu heeft mijnheer de kracht gevonden om weer op te krabbelen. Niet bij de dominee, daar moest zijn zoon om lachen.

rooms-katholiek en christelijk

“Daar heeft hij nooit iets mee gehad.” Geloof, later - tijdens de pauze aan tafel met Gisla en Harma - is het een gespreksonderwerp. De dames zijn respectievelijk rooms-katholiek en christelijk opgevoed. In de kerk zijn ze lang niet geweest, maar ze geloven wel in een god. Ik niet. Althans, niet in de persoon die over ons waakt. Daarvoor gaat er in mijn ogen te veel mis in de wereld.

bestek poleren

Een mooi gesprek, onderbroken door de realiteit van dat moment. Voor mij is dat: tafels afruimen, borden afspoelen, de vaatwasser zo'n zes keer in- en uitruimen, tafels afnemen, volle vuilniszakken naar de vuilcontainer brengen, bestek poleren en een rondje langs de kamers maken. Oh, lekker, appelsap graag!” Natuurlijk mevrouw, alstublieft en een fijne avond nog. En door, m'n voeten beginnen te protesteren.

een vuilniszak etensresten

Even zitten, de vocht- en voedingslijsten bijwerken en in het systeem zetten. Nog tien minuten, ik betrap Gisla en Harma salsa dansend in de gang. “Oh Jan, daar ga je niet over schrijven hoor!” Wel dus :-). Het is hard werken, maar gezellig op de afdeling revalidatie van Bornholm. Even later sta ik met een vuilniszak etensresten in de lift, onderweg naar de groenbak op de begane grond. Klaar, mijn dienst zit erop.  

Meer verhalen over Afdeling revalidatie verpleeghuis Bornholm

Twee glazen cola en een banaan

18-05-2022

“Je zit hier. Dat is toch een verbetering. Gisteren lag je nog de hele dag op bed.” Een peptalk, verpakt in vermanende woorden, van de ene bewoner naar de andere. Het helpt. Even. 's Middags - tijdens mijn rondje langs de kamers met koffie, thee, appelsap, enzovoort - ligt de vermanend toegesproken bewoner verkrampt en zonder zichtbaar te ademen op bed. Hij zal toch niet... Als ik hem aanspreek steekt hij gelukkig een aarzelende duim op.

Lees verder

Twee verre neven

03-05-2022

“Complimenten. Precies goed. Niet te hard en niet te zacht.” Het is zondagochtend, ik heb eieren gekookt. Vier minuten, dat heb ik lang geleden van mijn moeder geleerd. Eten, voor de bewoners van de afdeling revalidatie een essentieel onderdeel van de dag. “Jan! Mag ik een beschuitje met echte boter en jam? Smeer het er maar lekker dik op hoor.” Mevrouw is 97 en weet precies wat ze lekker vindt.

Lees verder

Vannacht, als iedereen slaapt

21-04-2022

“Verdomme! Waarom gaat dat nou niet?!” Revalideren na een CVA, het gaat niet vanzelf. Simpele handelingen, zoals stroop op een cracker smeren, blijken opeens een enorme uitdaging. De frustratie spat er dan vanaf. Krachttermen, een schreeuw van woede, zorgcollega's die afgesnauwd worden, het hoort er allemaal bij. Maar ook tranen van vreugde als iets wat vroeger heel gewoon was en na een CVA ver weg leek, toch weer lukt.

Lees verder

Een laatste rondje door Bourtange

07-04-2022

“En dat is Badr Hari.” Naast me staat een vriendelijk lachende reus met volle baard, de schoonzoon van mijnheer. Zijn dochter luistert hoofdschuddend mee. Je ziet haar denken: ja, zo ken ik papa weer. Papa is een charmante Marokkaan, heeft graag mensen om zich heen. Niet iedereen, hij zoekt ze uit. “Kom maar hier zitten. Jan, mogen we een bakkie?” Als dank krijg ik een voorzichtige boks, onze vuisten zachtjes tegen elkaar.

Lees verder

Een welverdiend kwartiertje

24-03-2022

“Ik heb al zes keer gebeld!” Mensen komen en mensen gaan, de sfeer op de afdeling revalidatie kan in een paar dagen behoorlijk veranderen. Zoals nu. Na een week afwezigheid - want positief getest op corona - was dat goed merkbaar, van gemoedelijk en begripvol naar soms onvriendelijk. Vooral de verpleegkundigen en verzorgenden krijgen dan de volle laag, onverdiend en heel vervelend.

Lees verder