Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

een gapende wond

“Hij zou beter af zijn in een verpleeghuis, gezellig onder de mensen. Ik zal het met de casemanager dementie bespreken.” Officieel heet het sleuteltijd, maar dat momentje samen met collega's bij aanvang van een dienst is meer. We leren elkaar beter kennen én cliënten worden besproken. “Kijk, de knie van mevrouw is bijna dicht.” Ella laat twee foto's zien. De eerste zoals het was, een gapende wond. De tweede ziet er gelukkig veel beter uit, de wond is bijna dicht.

de wijk in

Robin reageert enthousiast. “Cool! Wanneer ga je weer, mag ik mee?” Ze volgt een opleiding tot verzorgende IG. Nog even, dan mag ze zelf wonden verzorgen. Zo heeft iedere collega zijn of haar verhaal. Bij team Centrum leer ik mijn collega's in de kwartiertjes voor onze dienst steeds beter kennen, leuk! Rond 07.30 is het tijd, we gaan de wijk in. Sleutels en iPad in mijn rugzak en gaan. “Werk ze en tot straks!”

geweldig, die energie

Mijn eerste stop is bij de man van 93 waar ik in een vorig verhaal over schreef. Als ik bij hem aan tafel zit laat hij zijn met witte verf bevlekte handen zien. “Ik heb de dakgoten geschilderd. Vallen? Nee, dat doe ik binnen” zegt hij met een knipoog. Geweldig, die energie. Zijn geheim?  “Niet stilzitten, blijven bewegen. Rust roest!” Even later fiets ik via de Singel richting Zijlpoort, met daarachter een stralend blauwe lucht.

mijn biologische klok

Rust roest, het is waar. Sinds ik bij Libertas werk, beweeg ik meer. De stappenteller op mijn iPhone tikt regelmatig de 10.000 aan. Een goed gevoel! Ook mentaal ben ik in beweging. De gesprekken met cliënten en collega's, huisnummers en straatnamen onthouden én nadenken over wat ik zie, leer en meemaak. Werken in de thuiszorg is mooi, ook mijn biologische klok heeft het geaccepteerd. Half zes was eerst midden in de nacht en nu een mooi begin van de dag.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

Lees verder

Haar guilty pleasure?

08-09-2020

“Hoe oud denk je dat ik ben?” De man onder de douche stelt die vraag nadat ik hem een compliment heb gegeven. Een gevaarlijke vraag. 80, zeg ik voorzichtig. “Doe er maar 13 bij”, zegt hij trots. En terecht. Even eerder stond hij voorovergebogen zijn voeten te wassen. Er zijn dagen dat ik daar zelf moeite mee heb :-). Een smiley, want lachen heb ik veel gedaan tijdens mijn eerste dag bij wijkteam centrum.

Lees verder

Graag weer aan 't werk!

06-09-2020

“Horen jullie mij?” De Nationale Zorgklas, een online training via Zoom, is wennen voor zowel deelnemers als docenten. De training bestaat uit zeven modules, verspreidt over evenzoveel dagdelen. Nu, op woensdagmiddag, zijn we vrij en ruimschoots over de helft. Morgen nog twee modules: hospitality en ondersteuning bieden. In de afgelopen dagen heb ik de docenten Nanja en Jetske én de andere deelnemers steeds beter leren kennen.

Lees verder

Een kilo gemengde drop

28-08-2020

“Kijk, zonder brace!” Trots en blij tilt ze haar slaapshirt tot boven de knie. Sasja is 31, maar oogt jonger. Gevallen met de fiets, knieschijf gebroken, geopereerd en toen revalideren. Eerst in het ziekenhuis en sinds een week of zes thuis, met de hulp van twee fysiotherapeuten en de zorg van Libertas Leiden. “Ja, daar mag je zeker over schrijven. Ik ben zó blij met jullie! Met de hulp én het even niet alleen zijn.”

Lees verder

Uit zorg, lees ik in de Libertas-app

24-08-2020

“Zo hoeft het van mij niet meer.” Oud worden is niet altijd een feestje. De vrouw die tot voor kort nog vrolijk in het leven stond ligt nu krimpend van de pijn in bed. Fragiel en uitgeblust. “Doe maar een voor een.” Ik stop de medicatie voorzichtig in haar mond, zes tabletjes in totaal. Tussendoor neemt ze steeds een slokje water, door een rietje. Even later neem ik afscheid, van mevrouw en haar dochter.

Lees verder