Oh, zeg dat dan!

05-10-2020

“Wat zoeken we eigenlijk?” Ik moet echt moeite doen om niet in lachen uit te barsten. De nieuwe baxterrol, dat heb ik meneer ongeveer een half uur geleden verteld. Dementie is onvoorspelbaar, dus sinds die tijd heb ik het hele huis doorzocht. Koelkast plus vriesvak, het toilet, de prullenbak, alle kasten en kastjes, onder en in het bed, boven in de kledingkasten, de wasmand, echt overal heb ik gekeken. Op de voet gevolgd én geholpen door meneer.

spoorloos verdwenen

Niets gevonden. Als ik zijn vraag toch nog een keer beantwoord, reageert hij met “oh, zeg dat dan!” Vervolgens loopt hij steunend op zijn kruk naar het keukenkastje met daarop geplakt een briefje: hier liggen de medicijnen van meneer. Tja, nu dus niet. Ze zijn spoorloos verdwenen of door de apotheker niet afgeleverd. Ik bel collega Tamara om raad. Zij vraagt me de apotheek en huisarts nog even te bellen. Die staan in de Libertas-app, dat weet ik.

bij het rechte eind

“Maar”, zegt ze erbij, “het is weekend dus waarschijnlijk nemen ze de telefoon niet op.” En inderdaad, Tamara heeft het bij het rechte eind. Ik bel haar terug om dat met haar te delen. En gelukkig, ze neemt het probleem van me over. Ze gaat de dokterspost én de mentor van meneer bellen, die mogen het verder oplossen. Een dag later, bij een andere cliënt, zie ik het zakje met medicatie van de vorige avond nog op de baxterrol zitten. Die is mevrouw vergeten in te nemen.

een MIC-melding

Weer bel ik Tamara om raad. Haar antwoord is duidelijk. Eerst vraagt ze om welke medicatie het gaat en dan mag ik het zakje met medicatie weggooien. “Dat krijgt ze vanavond weer, dat kan geen kwaad. En je moet een MIC-melding doen.” Mijn eerste. Eerder - zo'n drie maanden geleden bij team Vogelvlucht - heeft een collega de online procedure aan mij uitgelegd. Terug op kantoor doe ik een poging.

de ideale baan

Ik kom een heel eind, maar uiteindelijk blijkt dat ik de juiste rechten niet heb om het dossier van mevrouw te openen. Weer brengt Tamara uitkomst. Werken in de thuiszorg, ik doe het nu ruim drie maanden en heb nog zoveel te leren. Over de procedures en protocollen, over dementie en andere ziektebeelden, over de medicatie, over... Te veel om op te noemen. Kortom, de ideale baan voor een nieuwsgierige verhalenverteller :-)

Meer verhalen over Libertas Leiden

Laat de vrouwtjes maar komen!

24-10-2020

“Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Als ik - met wegwerphandschoenen, mondkapje én een beslagen bril - bij meneer binnenkom zit hij onderuitgezakt op een eetkamerstoel. In zijn pyjama, ogen dicht en een ongecontroleerd bewegende rechterarm. Niet slapend, wel heel ver weg in zijn eigen wereld. Heftig, een aangrijpend beeld. Wassen, aankleden en medicatie verstrekken, dat is waar ik voor kom. Ik loop lawaai makend door het huis en verzamel.

Lees verder

We zijn er graag vroeg bij

13-10-2020

“Het is heel mooi als het lukt om bij iemand in de belevingswereld te komen, in het nog denkende brein, dan heb je fantastische gesprekken. Over hoe iemand vroeger was en wat hij of zij allemaal heeft gedaan.” Wilrieke Wildeman is sinds een jaar casemanager dementie bij Libertas Leiden. Ik wil graag meer weten over haar functie, daarom hebben we na afloop van mijn ochtenddienst afgesproken in Het Gebouw, de thuisbasis van wijkteam centrum. We gaan beneden zitten, in het openbare gedeelte. Het is rustig, nu met corona. Tijdens de eerst coronagolf heeft Wilrieke vooral thuis gewerkt en nu weer.

Lees verder

Drie maanden salaris

29-09-2020

“Goedemorgen Jan! Kom binnen, wil je koffie, heb je er iets in?” Even geen thuiszorg, maar een dag meelopen met Tanja Ineke, bestuurder van Libertas Leiden. “Libertas is een zorgorganisatie van 700 mensen, een omvang die prima bij mij past!” Even later - tijdens het MT-overleg - blijkt waarom. De agendapunten gaan van strategisch naar praktisch en Tanja heeft overzicht, praat mee, luistert aandachtig en grijpt in als een discussie de focus verliest. Een ervaren bestuurder, dat voel je aan alles.

Lees verder

Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

Lees verder

Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

Lees verder