Oh, de melk is op

31-03-2021

“Hé Jan, je moet me echt even helpen, ik weet het niet meer...” Het is even voorbij half acht, meneer heeft zich gewassen en aangekleed. Nu staat hij voor me. Ik kijk: overhemd, broek, schoenen... Hé, zijn bretels ontbreken. Of nee, ze zitten onder zijn overhemd. Duidelijk voorbeeld van de verkeerde volgorde. We doen een paar stappen terug. Overhemd uit, bretels omlaag. En weer vooruit. Overhemd aan én in de broek, bretels omhoog. Zo goed? Nee, zijn trui moet er nog overheen.

kijk, daar staat ze

Klusje geklaard. Hoe is 't verder? “Ach, wat zal ik zeggen, er gebeurt niet veel.” Meneer heeft tientallen jaren in de Amsterdamse Jordaan gewoond en is manager bij een aantal grote bedrijven geweest. Nu woont hij in Schouwenhove. “Drie jaar geleden is mijn vrouw overleden. Kijk, daar staat ze.” Hij wijst naar twee ingelijste foto's van een mooie vrouw. “Ik mis haar nog iedere dag. Mijn kinderen zeiden, pap, je redt het niet alleen. Nu zit ik hier, tussen alleen maar ouwe mensen.”

een krentenbol en...

Zelf is hij ook de jongste niet meer, zijn zoon is 59. We praten terwijl ik zijn ontbijt klaarmaak. Over Buitenhof met o.a. Herman Wijffels en Ramsey Nasr. Bijzonder. Aankleden is lastig, maar praten over de toekomst van Nederland gaat meneer nog goed af. Ik zet zijn ontbijt op tafel. Twee bruine boterhammen, een krentenbol en... Oh, de melk is op. “Ja, alles is op. Ik ga straks even naar het winkeltje op de  begane grond.” Dan maar vruchtensap? “Ja hoor, het is niet anders.”

genoeg gekletst

Nog even de medicatie controleren en aanreiken, ogen druppelen en klaar. Mooie dag en tot de volgende keer! Ik trek de deur achter me dicht en denk, oud worden is niet altijd een feestje. Werken in de zorg daarentegen... Ik kan het iedereen aanraden. Het brengt je terug bij waar het leven echt om draait: zorgen voor elkaar, mooie gesprekken, genieten van het kleine. Maar genoeg gekletst, aan 't werk! Op de volgende drie adressen ga ik steunkousen aantrekken.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Wondverzorging, dat vind ik het leukst

04-05-2021

“Kijk, m'n gordijnen hangen er nog.” Ik ben klaar bij een cliënt en hé, daar staat collega Roos aan de overkant van de straat. Tijd voor een praatje. De zon schijnt, we nemen even tijd voor een korte pauze. “Ik heb tot m'n dertiende in Lage Mors gewoond, in dat huis.” Roos wijst en inderdaad, de gordijnen hangen er nog. Niet lang meer, dan maakt het huis plaats voor een nieuwbouwwoning. Roos woont inmiddels op een andere plek in Leiden en binnenkort verhuist ze naar Katwijk.

Lees verder

Schooljuf, dat was haar droombaan

19-04-2021

Hé Jan, m'n les is nog twee tellen bezig, is het goed als ik je zo terugbel?” Martine is mijn collega bij team Lage Mors én wijkverpleegkundige in opleiding. Ik heb haar een paar keer kort gesproken. Sommige collega's ken ik zelfs alleen van naam. Dat brengt thuiszorg met zich mee, je gaat alleen op pad en draait steeds andere diensten. Collega's zie je even op kantoor voor het begin van de ochtenddienst, soms onderweg of tijdens de online teambespreking. 

Lees verder

Wat ben je laat!

11-04-2021

“Ik ga door, ook al heb ik niet lang meer.” Meneer is ongeneeslijk ziek en fysiek wordt het merkbaar minder. Tussen zijn oren is hij echter nog messscherp en duidelijk in wat hij wil. “Oh, en graag nog een kopje koffie. Met vier schepjes Nescafé, lekker én goed voor de stoelgang.” Even later sta ik buiten, klaar om naar de volgende cliënt te gaan. Geen tijd om na te denken. Een zieke collega, dus mijn route is met twee cliënten en ruim een uur uitgebreid.

Lees verder

Waterballet

06-04-2021

“Mien! Geef Jan effe een plastic zakkie! Voor z'n zadel, anders wordt z'n kont straks nat!” Tweede paasdag, mijn laatste van drie ochtenddiensten. Het regent, hagelt en waait. Maar goed nieuws, het zakje heb ik niet nodig gehad, ik ben droog gebleven. Zaterdag niet. Op mijn eerste adres mocht ik een cliënt helpen met douchen. Bij binnenkomst stond mevrouw al startklaar in de badkamer.

Lees verder

Hoe heet nou toch die zanger...

22-03-2021

“Ik werkte op kantoor, bij een rederij. We mochten, als bedrijfsuitje, meevaren met een schip dat uit Zuid-Amerika kwam en van Rotterdam naar Hamburg ging. Zo heb ik mijn man ontmoet, hij was stuurman op dat schip. In Hamburg wilde hij ons niet alleen de stad in laten gaan. Te gevaarlijk voor vrouwen alleen. Hij ging mee en zo is het gekomen.” Ze lacht bij de herinnering. “Kijk, dat is 'm.”

Lees verder