Oehhh, dat zou ik niet doen

02-11-2017

Half tien, pauze. Met mijn bekertje water kies ik in de kantine een vrije stoel. Tonnie, aan dezelfde tafel gezeten, kijkt op uit zijn Volkskrant en fluistert “oehhh, dat zou ik niet doen...” Ik weet genoeg, ik zit op iemands plek. Geen probleem, in overleg met mijn tafelgenoten schuif ik een paar stoelen door. En ja, tijdens de lunchpauze zitten mijn collega's op exact dezelfde plek.

Ze kunnen er zelf ook om lachen. Maar één ding is glashelder, bij AVEK hebben ze behoefte aan duidelijkheid, de feiten op een rij. Over hun plekje in de kantine, maar ook wat het maken van technische veren betreft. Zo keek ik mee bij Ronald, al meer dan 30 jaar bij AVEK en insteller van beroep. Hij krijgt een prototype of technische tekening van een trekveer en gaat aan de slag. Dikte, lengte, vorm, trekkracht, buigzaamheid, hij neemt het allemaal mee.

Precisiewerk, het instellen van een machine neemt gemiddeld twee dagen in beslag. De juiste metaaldraad in de machine, leesbril op, elektronische schuifmaat bij de hand en priegelen maar. De metaaldraad wordt aan de achterkant ingevoerd en komt aan de voorkant in het hart van een grote schijf weer tevoorschijn. Op deze schijf kan Ronald allemaal “gereedschappen” plaatsen. Die trekken en duwen de draad computergestuurd in het juiste model.

Na twee dagen passen en meten verandert de draad binnen enkele seconden in een op de honderdste millimeter nauwkeurige trekveer. Daarna start het productieproces, vaak in een oplaag van honderdduizend of meer. Ook tijdens het produceren worden de trekveren continu gecontroleerd. Niet door Ronald, die schuift door naar een volgende instelklus. Hij geniet ervan, is in alles een perfectionist.

Ronald / Technische verenfabriek AVEK




Andere artikelen over Technische verenfabriek AVEK