Niet storen!

25-11-2020

“Ineens was ik alles kwijt, mijn vrouw én mijn levenslust. Inmiddels ben ik weer op de weg terug, maar door gordelroos rond m'n ogen kan ik niet lezen. Dus zit ik hier maar een beetje...” Het is middag en ik help Gina met het koffierondje. We gaan van deur tot deur met koffie, thee, appelsap en speculaasjes. De meneer in kwestie zit slapend in zijn stoel als ik binnenkom. Twee tellen later kijkt hij opgewekt naar mij op.

thee en koekjes

Levenslust, dat kan je niet spelen. Hij is mij eerder opgevallen, beneden in het restaurant. Ook daar was hij opgewekt aanwezig. Een paar deuren verder zitten twee dames aan tafel te kletsen. Gezellig. Voor thee en koekjes hebben ze zelf al gezorgd. In de meeste andere kamers is het schemerdonker. Gordijnen dicht, televisie aan en op de achtgrond hoor ik de bewoner zwaar ademhalen. Een middagdutje, niet storen!

ervaring spreekt

Gina is met haar trolley naar de volgende verdieping. “Ik draag meerdere petten, vandaag mijn koffiepet.” Een geboren Amsterdamse, maar inmiddels woont en werkt ze al jaren in Leiden. In de zorg bij Libertas. Ze is de jongste niet meer, daarom verdeelt ze haar uren 50/50 tussen zorg aan bed en andere werkzaamheden. Ervaring spreekt. Even later nemen we afscheid. “Bedankt Jan, we zijn klaar.”

zijn luie stoel

Een verdieping lager hoor ik veel rumoer uit een kamer komen. De bewoner is grotendeels verlamd en wordt met behulp van een passieve tillift verplaatst. Om dat te kunnen doen moet er een tilband onder zijn lijf doorgewurmd worden. Meneer zit in zijn luie stoel en heeft daar duidelijk geen zin in. Hij is boos en drie zorgcollega's praten op hem in. Met succes, er verschijnt zelfs een lach op zijn gezicht.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

Lees verder

Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

Lees verder

Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

Lees verder