Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

close to you

Dementie, hoe ga je daarmee om. Ter voorbereiding heb ik het boekje Tijd maken voor mensen met dementie van Kasper Bormans gekocht, maar helaas ben ik door de feestdagen nog niet verder gekomen dan bladzijde 33. Improviseren dus, én leren van mijn collega's. Hun belangrijkste advies? Geen druk, neem de tijd. Even schakelen na vier maanden thuiszorg en twee maanden somatiek. Bij binnenkomst om half acht is het stil, op de achtergrond klinkt zachtjes Close to You van Michael Prins.

haar werkterrein

“Iedereen slaapt nog” vertrouwt Bea mij toe. Zij werkte al jaren in de zorg bij Libertas en na het overlijden van haar man is ze met de studie Verzorgende IG, niveau 3 gestart. Drie jaar geleden is ze geslaagd en de eerste etage van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet is haar werkterrein. “We hebben nu acht bewoners. Dat wisselt. We hebben tien kamers, maar er zijn onlangs vier mensen overleden. Vandaar.” Cijfers, maar zo voelt het voor Bea niet. “Je bouwt snel een band op met onze bewoners, dat ga je zelf wel merken.”

druiven en tomaten

Een vooruitziende blik. 's Middags raak ik in gesprek met de meneer die ik vanochtend heb geholpen met douchen en aankleden. Ik weet het nog, hij allang niet meer. Nu zit hij, gulzig genietend van zijn druivensap, in de gezellig ingerichte huiskamer. Lekker, druivensap, dat is mijn openingszin. De rest gaat vanzelf. De man vertelt. Over zijn moestuin - druiven en tomaten - en over zijn werk in de grafische industrie. Ook mijn achtergrond, dat helpt. Een uurtje later neem ik afscheid, tot de volgende keer. De man knikt enthousiast. “Ik kom veel in Rotterdam en Scheveningen, dus...”

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

Lees verder

Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

Lees verder

Ho, kijk uit, voorzichtig

27-12-2020

“Ik verf m'n wenkbrauwen zelf, met henna.” Een avonddienst bij Rijn en Vliet met alleen maar vrouwelijke collega's. Tijdens de pauze overheersen de vrouwenpraatjes. Even een eindje lopen. Op de gang vecht Russische muziek met een Duitse nieuwszender. De geluiden op vol volume komen uit één kamer. De bewoner is slechthorend én breed geïnteresseerd. Ik vraag of de deur dicht mag en loop door. Een paar kamers verder is een vrouw van 93 onlangs overleden.

Lees verder