Laat de vrouwtjes maar komen!

24-10-2020

“Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Als ik - met wegwerphandschoenen, mondkapje én een beslagen bril - bij meneer binnenkom zit hij onderuitgezakt op een eetkamerstoel. In zijn pyjama, ogen dicht en een ongecontroleerd bewegende rechterarm. Niet slapend, wel heel ver weg in zijn eigen wereld. Heftig, een aangrijpend beeld. Wassen, aankleden en medicatie verstrekken, dat is waar ik voor kom. Ik loop lawaai makend door het huis en verzamel.

lekker warm

Washandje, handdoek, medicatie. Met een schuin oog houd ik meneer in de gaten en zie hem ontwaken. Mijn hand op zijn schouder doet de rest. Even later schuifelt hij achter zijn rollator richting keuken en mompelt de bovenstaande tekst. “Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Monotoon, het klinkt als een mantra. In de keuken aangekomen kleed ik hem uit en geef een washandje, voor zijn gezicht. “Lekker warm” mompelt hij tevreden en de kleur keert terug in zijn gezicht.

vrolijk door

Als ik hem zo'n twintig minuten later gedag zeg, zit hij grapjes makend op zijn stoel. “Laat de vrouwtjes maar komen”, zegt hij met een ondeugende blik op zijn gezicht. Daar doe ik 't voor, dat is wat werken in de thuiszorg zo mooi maakt. Ik stap lachend op mijn fiets en denk aan het telefoongesprek een dag eerder, met Elise Zevenbergen over het verlengen van mijn dienstverband. Ja, ik heb de goede keuze gemaakt! Ik ga vrolijk door bij Libertas, ook na 31 december 2020.

met afwasmiddel

Over de exacte invulling gaan we het nog hebben, maar in ieder geval vier maanden per team in plaats van twee. Fijn. Het geeft mij de kans om collega's en clienten nog beter te leren kennen. Een mooi vooruitzicht. Nu alleen nog iets vinden op het beslaan van mijn bril. Suggesties en bruikbare tips zijn meer dan welkom! Een andere bril én mijn brillenglazen schoonmaken met afwasmiddel heb ik al geprobeerd, helaas zonder het gewenste effect.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Niet storen!

25-11-2020

“Ineens was ik alles kwijt, mijn vrouw én mijn levenslust. Inmiddels ben ik weer op de weg terug, maar door gordelroos rond m'n ogen kan ik niet lezen. Dus zit ik hier maar een beetje...” Het is middag en ik help Gina met het koffierondje. We gaan van deur tot deur met koffie, thee, appelsap en speculaasjes. De meneer in kwestie zit slapend in zijn stoel als ik binnenkom. Twee tellen later kijkt hij opgewekt naar mij op.

Lees verder

Een potje worstelen

19-11-2020

“Waar is de zuster? Zuster! ZUSTER!” De man in kwestie, een boom van een kerel, vindt het eng, een vreemde die hem helpt met douchen. Even later ben ik blij dat zuster Simone zijn noodkreet heeft gehoord. Hij is groot, richting twee meter. “En hij kan, als de situatie ongemakkelijk wordt, zomaar een klap uitdelen. Je moet 'm altijd voor je houden, dan zie je wat hij doet.” Bij het overbrengen van rolstoel naar douchestoel zijn we die waarschuwing volledig uit het oog verloren...

Lees verder

Eerste dag intramuraal

12-11-2020

“Help, ik ben gevallen!” Het is mijn eerste dag intramuraal, bij woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Bijna alles is anders, mijn dienst begint om 07.30 uur met het aantrekken van een uniform. Daarna koffiedrinken met mijn nieuwe collega's en naar boven, naar de derde verdieping. De bewoners worden wakker, krijgen medicatie en worden geholpen met douchen, wassen en aankleden, ook door mij. Vergelijkbaar met thuiszorg, maar zonder het fietsen tussen de adressen.

Lees verder

Dit been bleef stilliggen...

04-11-2020

“Wondzorg is niet alleen een pleistertje plakken, soms ligt de oorzaak dieper.” Hilda Guijt is wijkverpleegkundige, locatieverpleegkundige én sinds een jaar wondverpleegkundige. “Dat laatste voor heel Libertas. “Als een huisarts of collega twijfelt of het niet weet, komen ze bij mij. Vanochtend ben ik bijvoorbeeld met Ella van wijkteam Centrum bij een cliënt geweest. Ella was mijn stagiaire toen ze bij Libertas begon. Sinds die tijd zijn we goeie collega's. Kijk, we hebben nog even een selfie gemaakt.”

Lees verder

Een soort Brady Bunch

02-11-2020

“Wil je koffie? Oh, en we hebben ook gebak.” Zo werd ik afgelopen zaterdagavond door mijn collega Anna met open armen ontvangen toen ik natgeregend binnenkwam. Mijn dienst - de laatste bij wijkteam Centrum - moest nog beginnen en Buienradar voorspelde niet veel goeds. Met “ach, het is maar water” praatte ik mijzelf moed in. Zo'n drie uur later was ik moe, voldaan én droog weer terug op kantoor. Twee maanden wijkteam Centrum, van begin tot eind een bijzondere ervaring. Door de cliënten én door mijn collega's.

Lees verder