Ik mis haar verschrikkelijk

15-08-2020

Op naar het volgende adres. Een nieuwe naam, dit lees ik in het zorgplan: “De thuiszorg gaat in de ochtend en avond bij meneer langs en geeft meneer de ruimte om te kunnen praten.” Even later staan we samen voor het raam, kijkend naar het naderende onweer. Op het dressoir staat een foto van zijn vrouw, zij is afgelopen maand overleden. “In een verpleeghuis, door corona hebben we geeneens afscheid kunnen nemen.”

“Dat doet nog steeds pijn. Ik mis haar verschrikkelijk.” Meneer drukt zijn sigaret uit en hoest, met heel zijn magere lichaam. “Zelf heb ik ook niet lang meer. Ze kunnen niets meer voor me doen, ik ben opgegeven. Het kan ieder moment gebeuren, ook daarom ben ik zo blij met jullie. Stel je voor, dat ze me pas na dagen vinden...” Even later nemen we afscheid. “Bedankt, misschien tot een volgende keer...”

Meneer kan er zelf om lachen. Eenmaal buiten staat het kippenvel huizenhoog op m'n armen. Terugdenkend aan ons gesprek fiets ik naar het volgende adres: een zwaar demente vrouw. Ze woont alleen en is ontzettend argwanend. “Wat kom je doen?” Ik ben Jan, van Libertas. Ik kom uw medicatie aanreiken. “Van Libertas? Dat zeggen ze allemaal! Je komt er echt niet in!” 

Gelukkig weet ik haar toch te overtuigen. Ik mag naar binnen. Links naast de kast ligt haar Baxterrol. Ik controleer de medicatie in nCare en geef het aan de vrouw, samen met een glas water. Een stevige slok en ze zijn weg. “En nu wegwezen! Doe de deur maar achter je dicht! Je komt er niet meer in!” Grinnikend fiets ik de straat uit, regelmatig omkijkend of de vrouw misschien achter mij aankomt...

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

Lees verder

Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

Lees verder

Haar guilty pleasure?

08-09-2020

“Hoe oud denk je dat ik ben?” De man onder de douche stelt die vraag nadat ik hem een compliment heb gegeven. Een gevaarlijke vraag. 80, zeg ik voorzichtig. “Doe er maar 13 bij”, zegt hij trots. En terecht. Even eerder stond hij voorovergebogen zijn voeten te wassen. Er zijn dagen dat ik daar zelf moeite mee heb :-). Een smiley, want lachen heb ik veel gedaan tijdens mijn eerste dag bij wijkteam centrum.

Lees verder

Graag weer aan 't werk!

06-09-2020

“Horen jullie mij?” De Nationale Zorgklas, een online training via Zoom, is wennen voor zowel deelnemers als docenten. De training bestaat uit zeven modules, verspreidt over evenzoveel dagdelen. Nu, op woensdagmiddag, zijn we vrij en ruimschoots over de helft. Morgen nog twee modules: hospitality en ondersteuning bieden. In de afgelopen dagen heb ik de docenten Nanja en Jetske én de andere deelnemers steeds beter leren kennen.

Lees verder

Een kilo gemengde drop

28-08-2020

“Kijk, zonder brace!” Trots en blij tilt ze haar slaapshirt tot boven de knie. Sasja is 31, maar oogt jonger. Gevallen met de fiets, knieschijf gebroken, geopereerd en toen revalideren. Eerst in het ziekenhuis en sinds een week of zes thuis, met de hulp van twee fysiotherapeuten en de zorg van Libertas Leiden. “Ja, daar mag je zeker over schrijven. Ik ben zó blij met jullie! Met de hulp én het even niet alleen zijn.”

Lees verder