Hoe heet nou toch die zanger...

22-03-2021

“Ik werkte op kantoor, bij een rederij. We mochten, als bedrijfsuitje, meevaren met een schip dat uit Zuid-Amerika kwam en van Rotterdam naar Hamburg ging. Zo heb ik mijn man ontmoet, hij was stuurman op dat schip. In Hamburg wilde hij ons niet alleen de stad in laten gaan. Te gevaarlijk voor vrouwen alleen. Hij ging mee en zo is het gekomen.” Ze lacht bij de herinnering. “Kijk, dat is 'm.”

beter dan thuis alleen

Op het dressoir staat een ingelijste zwart/wit foto van een stoere kerel, geflankeerd door foto's van kleinkinderen en een tegeltje met de tekst “As 't net kin sa 't moat dan moat it mar sa 't kin.” Mevrouw komt zelf uit Rotterdam, maar met deze Friese spreuk is ze 't helemaal eens. Haar man is 24 jaar geleden overleden en een paar jaar terug is ze verhuisd naar Schouwenhove. “Lekker onder de mensen. Beter dan thuis alleen.”

een ansichtkaart

Geen speld tussen te krijgen. Aan de muur hangt een ansichtkaart van het Sidney Opera House. “Toen ik daar was ben ik naar een optreden van...” Mevrouw valt stil, ze weet 't niet meer. Zo ging 't ook met haar medicatie, die vergat ze regelmatig. Dat verklaart mijn aanwezigheid. “Maar hoe heet nou toch die zanger... Hij woont in Maastricht en heeft meerdere a's in zijn naam. Hoe oud? Ongeveer mijn leeftijd.”

zou die 't zijn...

Even later in de lift, onderweg naar een volgende cliënt, schiet Marco Bakker door mijn hoofd. Zou die 't zijn... De volgende keer ga ik het zeker vragen. Wanneer? Morgen en overmorgen niet, dan heb ik een andere route. De volgende client vertelt dat ze haar hele leven in het onderwijs heeft gewerkt. “Groep twee, zo ontzettend leuk!” Nu loopt ze krom van de reuma en artrose. Onder de warme douche komt ze een beetje bij.

lieve meid

“Die pijn in m'n pols is soms zo heftig, dan is er bijna niet mee te leven.” Maar haar man wacht binnen, ze hebben het goed samen. “Hier, voor m'n lieve meid”, zegt hij met een glas water in zijn hand, als ik met de medicatie haar kant op loop. Ze slikt haar pillen, neemt een flinke slok en lacht vrolijk. Levenslust! Zo heeft ze waarschijnlijk ook voor de klas gestaan én het is de reden dat haar man na al die jaren nog steeds van haar houdt.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Wondverzorging, dat vind ik het leukst

04-05-2021

“Kijk, m'n gordijnen hangen er nog.” Ik ben klaar bij een cliënt en hé, daar staat collega Roos aan de overkant van de straat. Tijd voor een praatje. De zon schijnt, we nemen even tijd voor een korte pauze. “Ik heb tot m'n dertiende in Lage Mors gewoond, in dat huis.” Roos wijst en inderdaad, de gordijnen hangen er nog. Niet lang meer, dan maakt het huis plaats voor een nieuwbouwwoning. Roos woont inmiddels op een andere plek in Leiden en binnenkort verhuist ze naar Katwijk.

Lees verder

Schooljuf, dat was haar droombaan

19-04-2021

Hé Jan, m'n les is nog twee tellen bezig, is het goed als ik je zo terugbel?” Martine is mijn collega bij team Lage Mors én wijkverpleegkundige in opleiding. Ik heb haar een paar keer kort gesproken. Sommige collega's ken ik zelfs alleen van naam. Dat brengt thuiszorg met zich mee, je gaat alleen op pad en draait steeds andere diensten. Collega's zie je even op kantoor voor het begin van de ochtenddienst, soms onderweg of tijdens de online teambespreking. 

Lees verder

Wat ben je laat!

11-04-2021

“Ik ga door, ook al heb ik niet lang meer.” Meneer is ongeneeslijk ziek en fysiek wordt het merkbaar minder. Tussen zijn oren is hij echter nog messscherp en duidelijk in wat hij wil. “Oh, en graag nog een kopje koffie. Met vier schepjes Nescafé, lekker én goed voor de stoelgang.” Even later sta ik buiten, klaar om naar de volgende cliënt te gaan. Geen tijd om na te denken. Een zieke collega, dus mijn route is met twee cliënten en ruim een uur uitgebreid.

Lees verder

Waterballet

06-04-2021

“Mien! Geef Jan effe een plastic zakkie! Voor z'n zadel, anders wordt z'n kont straks nat!” Tweede paasdag, mijn laatste van drie ochtenddiensten. Het regent, hagelt en waait. Maar goed nieuws, het zakje heb ik niet nodig gehad, ik ben droog gebleven. Zaterdag niet. Op mijn eerste adres mocht ik een cliënt helpen met douchen. Bij binnenkomst stond mevrouw al startklaar in de badkamer.

Lees verder

Oh, de melk is op

31-03-2021

“Hé Jan, je moet me echt even helpen, ik weet het niet meer...” Het is even voorbij half acht, meneer heeft zich gewassen en aangekleed. Nu staat hij voor me. Ik kijk: overhemd, broek, schoenen... Hé, zijn bretels ontbreken. Of nee, ze zitten onder zijn overhemd. Duidelijk voorbeeld van de verkeerde volgorde. We doen een paar stappen terug. Overhemd uit, bretels omlaag. En weer vooruit. Overhemd aan én in de broek, bretels omhoog. Zo goed? Nee, zijn trui moet er nog overheen.

Lees verder