Ho, kijk uit, voorzichtig

27-12-2020

“Ik verf m'n wenkbrauwen zelf, met henna.” Een avonddienst bij Rijn en Vliet met alleen maar vrouwelijke collega's. Tijdens de pauze overheersen de vrouwenpraatjes. Even een eindje lopen. Op de gang vecht Russische muziek met een Duitse nieuwszender. De geluiden op vol volume komen uit één kamer. De bewoner is slechthorend én breed geïnteresseerd. Ik vraag of de deur dicht mag en loop door. Een paar kamers verder is een vrouw van 93 onlangs overleden.

bij de mopperkont

Gevallen, heup gebroken en een paar dagen later was ze terminaal. Zo snel kan het gaan. Overlijden is een vast onderdeel van werken in de zorg, maar deze keer kwam het wel heel dichtbij. Tijdens mijn vorige avonddienst heb ik haar nog kleine hapjes vanillevla gevoerd en nu is haar kamer leeg. Heftig. Om m'n hoofd op andere gedachten te brengen loop ik een verdieping hoger even binnen bij de mopperkont van Rijn en Vliet. Geboren in Groningen, opgegroeid in Rotterdam en daarna verhuisd naar leiden.

met speels gemak

Leiden, daar heeft ze de rest van haar leven gewoond. Sinds ongeveer een half jaar in woonzorgcentrum Rijn en Vliet. “Afschuwelijk” zegt ze in algemeen beschaafd Nederlands en er verschijnt een lach op haar gezicht. Mopperen, ze heeft er een kunst van gemaakt. Beneden in het restaurant eet ze iedere avond alleen aan een tafeltje. Met haar norse blik doorboort ze de andere bewoners met speels gemak. Die praten over haar en niet altijd even aardig. Soms loopt het uit de hand.

ongenaakbaar en eigenzinnig

“Die mevrouw met dat gestreepte truitje van de vijfde verdieping, daar heb ik onlangs een flinke aanvaring mee gehad. Ze begon tegen me te schreeuwen in plat Leids. Viswijf, dat heb ik haar ook gezegd.” Ze lacht het weg, het doet haar niets. Ongenaakbaar en eigenzinnig. Dat laatste woord - eigenzinnig - hebben we samen gekozen om haar karakter te omschrijven. Een uurtje later, op weg naar bed in de passieve tillift, klinkt ze kwetsbaar. “Ho, kijk uit, voorzichtig.”

verbale weerbaarheid

Die afhankelijkheid van tillift, rolstoel en zorgmedewerkers is wat haar leven afschuwelijk maakt. Toch maakt ze er op haar manier het beste van. Bewoners op de kast jagen, zorgcollega's testen op hun verbale weerbaarheid, een paar sigaretjes per dag en 's avonds voor het slapen gaan een glaasje sherry. Niet verder vertellen, maar voor iemand die het leven afschuwelijk vindt, verschijnt er wel verdacht vaak een lach op haar gezicht :-)

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

Lees verder

Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

Lees verder

Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

Lees verder