Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

op maat gemaakt

Een lege blik, van het ene op het andere moment. Het hoort bij dementie, ik raak er inmiddels aan gewend. Op naar het volgende adres. Deze cliënt heeft Parkinson, de kracht in zijn benen is zwak en onvoorspelbaar. Iedere aanraking is pijnlijk, daarom draagt hij - om oedeem tegen te gaan - een circaid compressie systeem. Voor hem op maat gemaakt, het aantrekken is een ingewikkeld en nauwkeurig klusje. Vandaag doe ik het voor de eerste keer alleen. Met de hulp van meneer, dat wel.

een bergachtig landschap

“Ja, dat wel” is het antwoord op vrijwel iedere door mij gestelde vraag of constatering. Goed bezig. De sokken en sloffen nog aan en klaar is Jan. Meneer gaat met de traplift naar beneden en ik loop er tree voor tree achteraan. Onderweg vertelt hij over zijn leven. Aarzelend en voorzichtig, in harmonie met hoe hij zich beweegt. Beneden aangekomen redt meneer zich uitstekend. In de woonkamer werkt hij aan een bergachtig landschap met gebouwen en een spoorbaan.

gebakken in de schil

Op de fiets naar het volgende adres neem ik de bovenstaande foto van een snackbar. Verse friet, gebakken in de schil. Tijdens mijn eerste dagen bij wijkteam Centrum was het uithangbord een herkenningspunt, een bevestiging dat ik op de goede weg was. Inmiddels is de kaart van Leiden in mijn hoofd gegroeid en weet ik de weg naar cliënten aardig te vinden. De volgende stop is hartje binnenstad. Een alleenstaande vrouw. Na het overlijden van haar man staat de tv de hele dag aan.

moeilijke spelprogramma's

“Voor de gezelligheid. Ik kijk niet alles, maar hoor wel iemand praten. En moeilijke spelprogramma's, zoals 2 voor 12, daar doe ik graag aan mee.” Alleen, maar zeker niet eenzaam. Ze krijgt veel mensen over de vloer. Kinderen, kleinkinderen, familie, buren, de huishoudelijke hulp én de thuiszorg. Als ik voor de deur van mijn fiets stap doet ze de voordeur al open. “Hé Jan, kom binnen! Kunnen we even vijf minuten wachten met douchen? Mijn zoon komt zo. Dan schenk ik eerst een kopje koffie voor hem in.”

Meer verhalen over Libertas Leiden

Laat de vrouwtjes maar komen!

24-10-2020

“Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Als ik - met wegwerphandschoenen, mondkapje én een beslagen bril - bij meneer binnenkom zit hij onderuitgezakt op een eetkamerstoel. In zijn pyjama, ogen dicht en een ongecontroleerd bewegende rechterarm. Niet slapend, wel heel ver weg in zijn eigen wereld. Heftig, een aangrijpend beeld. Wassen, aankleden en medicatie verstrekken, dat is waar ik voor kom. Ik loop lawaai makend door het huis en verzamel.

Lees verder

We zijn er graag vroeg bij

13-10-2020

“Het is heel mooi als het lukt om bij iemand in de belevingswereld te komen, in het nog denkende brein, dan heb je fantastische gesprekken. Over hoe iemand vroeger was en wat hij of zij allemaal heeft gedaan.” Wilrieke Wildeman is sinds een jaar casemanager dementie bij Libertas Leiden. Ik wil graag meer weten over haar functie, daarom hebben we na afloop van mijn ochtenddienst afgesproken in Het Gebouw, de thuisbasis van wijkteam centrum. We gaan beneden zitten, in het openbare gedeelte. Het is rustig, nu met corona. Tijdens de eerst coronagolf heeft Wilrieke vooral thuis gewerkt en nu weer.

Lees verder

Oh, zeg dat dan!

05-10-2020

“Wat zoeken we eigenlijk?” Ik moet echt moeite doen om niet in lachen uit te barsten. De nieuwe baxterrol, dat heb ik meneer ongeveer een half uur geleden verteld. Dementie is onvoorspelbaar, dus sinds die tijd heb ik het hele huis doorzocht. Koelkast plus vriesvak, het toilet, de prullenbak, alle kasten en kastjes, onder en in het bed, boven in de kledingkasten, de wasmand, echt overal heb ik gekeken. Op de voet gevolgd én geholpen door meneer.

Lees verder

Drie maanden salaris

29-09-2020

“Goedemorgen Jan! Kom binnen, wil je koffie, heb je er iets in?” Even geen thuiszorg, maar een dag meelopen met Tanja Ineke, bestuurder van Libertas Leiden. “Libertas is een zorgorganisatie van 700 mensen, een omvang die prima bij mij past!” Even later - tijdens het MT-overleg - blijkt waarom. De agendapunten gaan van strategisch naar praktisch en Tanja heeft overzicht, praat mee, luistert aandachtig en grijpt in als een discussie de focus verliest. Een ervaren bestuurder, dat voel je aan alles.

Lees verder

Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

Lees verder