Haar ondeugende zelf

03-07-2020

Gelukkig, de gordijnen zijn open! En ja hoor, daar zit ze, vrolijk lachend op de bank. Woensdag was ik ook bij haar, met Rick. Om 07.30 uur, voor haar eerste medicijn, en later, om ± 09.30 uur, voor de tweede ronde. “Er moet twee uur tussen zitten, anders raakt haar maag van streek.” Bij de tweede ronde waren de gordijnen gesloten. Rick wist het al, “dat is geen goed teken.” En inderdaad, ze lag boven in bed, huilend, een kwetsbaar hoopje verdriet. Geen idee of het dag of nacht was.

Gisteren was ik weer bij haar, nu met Chantal. Om half acht zat ze vrolijk op de bank en later om half tien hetzelfde beeld. Een beetje ondeugend, in haar ogen zag ik de vrouw van pakweg 30 jaar geleden. Het is donderdag, dus douchen. Toen Chantal haar vroeg om mee naar boven te gaan, kreeg ik een Leidsch Dagblad in mijn handen gedrukt, “en je mag ook de tv aanzetten”. Er was geen sprake van dat ik - als man - haar zou helpen bij het douchen.

Een kwartiertje later, terug beneden, was ze nog steeds haar ondeugende zelf. Schoongewassen en vrolijk zwaaiend bij het afscheid. De cliënten van Libertas zijn kwetsbaar, hebben hun goede en slechte momenten. Zo was ik vanmiddag met Chantal bij een man van 95. Fragiel, dun wit haar en een keurig wit gesteven overhemd. Sinds zijn vrouw is overleden is de lol er af. Op zijn Hammondorgel speelt hij niet meer. Hij merkt ook dat geheugen en lichaam achteruitgaan...

Terwijl Chantal in de keuken zijn maaltijd opwarmt laat hij zijn geheime wapen zien. Onder een Perzisch tapijtje ligt een uit een tijdschrift gescheurde bladzijde, met daarop een dwarsdoorsnede van onze hersenen plus alle functies. Terwijl hij vertelt dwalen zijn gedachten weg. Ik zie het gebeuren. Hij schuift de bladzijde terug onder het tapijtje en kijkt met een lege blik voor zich uit. De conclusie na een tweede dag thuiszorg? Het is mooi om er voor deze mensen te zijn, maar oud worden houd ik graag zo lang mogelijk op afstand.