Haar guilty pleasure?

08-09-2020

“Hoe oud denk je dat ik ben?” De man onder de douche stelt die vraag nadat ik hem een compliment heb gegeven. Een gevaarlijke vraag. 80, zeg ik voorzichtig. “Doe er maar 13 bij”, zegt hij trots. En terecht. Even eerder stond hij voorovergebogen zijn voeten te wassen. Er zijn dagen dat ik daar zelf moeite mee heb :-). Een smiley, want lachen heb ik veel gedaan tijdens mijn eerste dag bij wijkteam centrum.

aanstekelijk vrolijk

Om de wijk en de klanten te leren kennen mocht ik vandaag op pad met Robin. Ze werkt al 10 jaar in de thuiszorg bij Libertas Leiden en heeft een bijzonder doel: “iedere cliënt moet minstens drie keer hebben gelachen als ik ben geweest.” En ja, vandaag is ze daar ruimschoots in geslaagd. Een uitbundige combinatie van aanstekelijk vrolijk en lief serieus. Haar guilty pleasure? “Zaanse Mayonaise, daar ben ik gek op!”

kriskras door het centrum

“Gek, weet je wat dat betekent? Groot en krachtig!” De vraag en het antwoord krijgen we van de vrouw op een volgend adres. De uitbundige schaterlach van Robin knalt door de woonkamer. “Die ga ik onthouden!” De vrouw lacht vrolijk mee en loopt met Robin naar de badkamer, boven. “Ze heeft liever geen man bij het douchen” hoor ik even later op mijn ov-fiets. Robin fietst schuin voor me, kriskras door het centrum van Leiden.

als stadsgids

Al fietsend probeer ik alles op te slaan, een kaart in mijn hoofd te tekenen. Tevergeefs, even later zie ik boten en heb geen idee waar ik ben. “Dit is de haven!” Lacht Robin. We fietsen verder en hé, die straat heb ik vanochtend eerder gezien... Het is de Langegracht. En daar, de Herensingel. Ach, het komt wel goed. Nog een paar maanden thuiszorg bij Libertas Leiden en ik kan gaan werken als stadsgids :-)

tweede rij boven

Mijn ov-fiets? Die heb ik keurig teruggebracht en vervolgens ben ik in de stalling gaan zoeken naar m'n eigen stationsfiets. Wat vanochtend om 07.00 uur in het schemerdonker niet lukte is nu geen probleem: gevonden! Tweede rij boven, schrijf ik als notitie in m'n iPhone. Tot aanstaande donderdag, dan weet ik je te vinden!

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

Lees verder

Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

Lees verder

Graag weer aan 't werk!

06-09-2020

“Horen jullie mij?” De Nationale Zorgklas, een online training via Zoom, is wennen voor zowel deelnemers als docenten. De training bestaat uit zeven modules, verspreidt over evenzoveel dagdelen. Nu, op woensdagmiddag, zijn we vrij en ruimschoots over de helft. Morgen nog twee modules: hospitality en ondersteuning bieden. In de afgelopen dagen heb ik de docenten Nanja en Jetske én de andere deelnemers steeds beter leren kennen.

Lees verder

Een kilo gemengde drop

28-08-2020

“Kijk, zonder brace!” Trots en blij tilt ze haar slaapshirt tot boven de knie. Sasja is 31, maar oogt jonger. Gevallen met de fiets, knieschijf gebroken, geopereerd en toen revalideren. Eerst in het ziekenhuis en sinds een week of zes thuis, met de hulp van twee fysiotherapeuten en de zorg van Libertas Leiden. “Ja, daar mag je zeker over schrijven. Ik ben zó blij met jullie! Met de hulp én het even niet alleen zijn.”

Lees verder

Uit zorg, lees ik in de Libertas-app

24-08-2020

“Zo hoeft het van mij niet meer.” Oud worden is niet altijd een feestje. De vrouw die tot voor kort nog vrolijk in het leven stond ligt nu krimpend van de pijn in bed. Fragiel en uitgeblust. “Doe maar een voor een.” Ik stop de medicatie voorzichtig in haar mond, zes tabletjes in totaal. Tussendoor neemt ze steeds een slokje water, door een rietje. Even later neem ik afscheid, van mevrouw en haar dochter.

Lees verder