Eerste dag intramuraal

12-11-2020

“Help, ik ben gevallen!” Het is mijn eerste dag intramuraal, bij woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Bijna alles is anders, mijn dienst begint om 07.30 uur met het aantrekken van een uniform. Daarna koffiedrinken met mijn nieuwe collega's en naar boven, naar de derde verdieping. De bewoners worden wakker, krijgen medicatie en worden geholpen met douchen, wassen en aankleden, ook door mij. Vergelijkbaar met thuiszorg, maar zonder het fietsen tussen de adressen.

niet op de rem

Rond 10.00 uur is iedereen wakker, gewassen en aangekleed. Na een kopje koffie, beneden in het restaurant, begint het wachten. Op de alarmbel, op vragen van bewoners, op de roep om hulp. “Help, ik ben gevallen!” Als we binnenkomen ligt mevrouw op de grond, halverwege rollator en stoel. “Hij stond niet op de rem” zegt ze, doelend op de rollator. Agnes - verpleegkundige en dagoudste - spreekt mevrouw vermanend toe. “U moet ons ook bellen, dat hebben we toch afgesproken.”

drie broers

Mevrouw heeft twee nieuwe heupen en staat wankel op haar benen. Om haar pols draagt ze een alarmknop. Daar hoeft ze maar op te drukken en wij schieten te hulp. Dat is ook wat ik de rest van mijn dienst doe. Wachten op een volgende oproep en dan hulp bieden. Een nieuwe inco aandoen, begeleiden naar het toilet, naar de lunch of naar even een andere stoel. Geen dag is hetzelfde begrijp ik van collega's. Vandaag zorgen drie broers voor onrust.

bewust of onbewust

Zij, de drie broers, hebben hun leven lang samengewoond en sinds gisteren delen ze een kamer in Rijn en Vliet. Een nieuwe omgeving en onwennig ijsberen ze door de gang. De oudste van het stel met de handen op zijn rug. Met om zijn pols de alarmknop die hij - bewust of onbewust - om de paar stappen indrukt. Het doordringende alarmtoontje gaat af op de telefoons van het verplegend personeel en brengt ons in beweging, iedere keer weer. “U heeft gebeld?” De broer in kwestie schudt ontkennend zijn hoofd.

het goede spoor

Ontkennend met een grijns op zijn gezicht. Het zal toch niet... Om 16.00 uur zit mijn eerste dienst intramuraal erop. Klaar! Ik fiets in hoog tempo naar het station, heb nog energie genoeg. Thuis vraagt mijn dochter, ook werkzaam in de zorg, naar mijn ervaringen. Ik zeg leuk, maar het wachten kost me moeite. Haar reactie, “dat had ik ook, maar toen ben ik met bewoners gaan praten”, zet me op het goede spoor. Intramuraal is anders, je hebt meer tijd voor goede gesprekken, met bewoners en collega's.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Niet storen!

25-11-2020

“Ineens was ik alles kwijt, mijn vrouw én mijn levenslust. Inmiddels ben ik weer op de weg terug, maar door gordelroos rond m'n ogen kan ik niet lezen. Dus zit ik hier maar een beetje...” Het is middag en ik help Gina met het koffierondje. We gaan van deur tot deur met koffie, thee, appelsap en speculaasjes. De meneer in kwestie zit slapend in zijn stoel als ik binnenkom. Twee tellen later kijkt hij opgewekt naar mij op.

Lees verder

Een potje worstelen

19-11-2020

“Waar is de zuster? Zuster! ZUSTER!” De man in kwestie, een boom van een kerel, vindt het eng, een vreemde die hem helpt met douchen. Even later ben ik blij dat zuster Simone zijn noodkreet heeft gehoord. Hij is groot, richting twee meter. “En hij kan, als de situatie ongemakkelijk wordt, zomaar een klap uitdelen. Je moet 'm altijd voor je houden, dan zie je wat hij doet.” Bij het overbrengen van rolstoel naar douchestoel zijn we die waarschuwing volledig uit het oog verloren...

Lees verder

Dit been bleef stilliggen...

04-11-2020

“Wondzorg is niet alleen een pleistertje plakken, soms ligt de oorzaak dieper.” Hilda Guijt is wijkverpleegkundige, locatieverpleegkundige én sinds een jaar wondverpleegkundige. “Dat laatste voor heel Libertas. “Als een huisarts of collega twijfelt of het niet weet, komen ze bij mij. Vanochtend ben ik bijvoorbeeld met Ella van wijkteam Centrum bij een cliënt geweest. Ella was mijn stagiaire toen ze bij Libertas begon. Sinds die tijd zijn we goeie collega's. Kijk, we hebben nog even een selfie gemaakt.”

Lees verder

Een soort Brady Bunch

02-11-2020

“Wil je koffie? Oh, en we hebben ook gebak.” Zo werd ik afgelopen zaterdagavond door mijn collega Anna met open armen ontvangen toen ik natgeregend binnenkwam. Mijn dienst - de laatste bij wijkteam Centrum - moest nog beginnen en Buienradar voorspelde niet veel goeds. Met “ach, het is maar water” praatte ik mijzelf moed in. Zo'n drie uur later was ik moe, voldaan én droog weer terug op kantoor. Twee maanden wijkteam Centrum, van begin tot eind een bijzondere ervaring. Door de cliënten én door mijn collega's.

Lees verder

Laat de vrouwtjes maar komen!

24-10-2020

“Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Als ik - met wegwerphandschoenen, mondkapje én een beslagen bril - bij meneer binnenkom zit hij onderuitgezakt op een eetkamerstoel. In zijn pyjama, ogen dicht en een ongecontroleerd bewegende rechterarm. Niet slapend, wel heel ver weg in zijn eigen wereld. Heftig, een aangrijpend beeld. Wassen, aankleden en medicatie verstrekken, dat is waar ik voor kom. Ik loop lawaai makend door het huis en verzamel.

Lees verder