Een welverdiend kwartiertje

24-03-2022

“Ik heb al zes keer gebeld!” Mensen komen en mensen gaan, de sfeer op de afdeling revalidatie kan in een paar dagen behoorlijk veranderen. Zoals nu. Na een week afwezigheid - want positief getest op corona - was dat goed merkbaar, van gemoedelijk en begripvol naar soms onvriendelijk. Vooral de verpleegkundigen en verzorgenden krijgen dan de volle laag, onverdiend en heel vervelend.

Zoals de mijnheer die vanuit zijn rolstoel in de deuropening van zijn kamer zit te schreeuwen. “Ik moet schijten!” Op mijn vraag of hij al heeft gebeld reageert hij met “al zes keer!” In de afgelopen twee minuten, dat vergeet hij er voor het gemak bij te vertellen. Even daarvoor is hij gewassen, aangekleed en in zijn rolstoel geholpen. Daarna heeft mijn collega Seare een ontbijt op zijn kamer gebracht.

meer personeel

Nu moet mijnheer “schijten” maar de verpleegkundigen en verzorgenden hebben na de ochtendronde even een welverdiend kwartiertje pauze. Er zijn een aantal collega's ziekgemeld, door corona. Dat vertel ik hem. “Dan moeten ze meer personeel aannemen!” Het kost me moeite om beleefd te blijven, ik loop weg zonder op zijn laatste opmerking te reageren. Hopelijk is deze mijnheer snel gerevalideerd.

abstract werk

Gelukkig zijn er ook veel aardige bewoners, zoals de mevrouw waar ik deze tekening van heb gekregen. Abstract werk. Andere collega's én bewoners heeft ze geportretteerd. Mij niet, dat kan even niet. Mevrouw heeft corona, is in quarantaine op haar kamer. Met haar praten gaat alleen via de op een kier staande deur. Corona, op dit moment zijn er vier bewoners positief en in quarantaine.

onrust, ook bij mij

Vier bewoners in quarantaine op hun kamer én om verdere verspreiding over andere afdelingen te voorkomen moeten alle bewoners op de afdeling blijven. Dat opgesloten gevoel zorgt voor onrust, ook bij mij. Maar hé, ik mag aan het einde van mijn dienst naar huis en het is heerlijk weer. Onderweg naar de bushalte van lijn 300 naar Haarlem bekruipt mij zelfs enig begrip voor de ongeduldige mijnheer.

Meer verhalen over Afdeling revalidatie verpleeghuis Bornholm

Twee glazen cola en een banaan

18-05-2022

“Je zit hier. Dat is toch een verbetering. Gisteren lag je nog de hele dag op bed.” Een peptalk, verpakt in vermanende woorden, van de ene bewoner naar de andere. Het helpt. Even. 's Middags - tijdens mijn rondje langs de kamers met koffie, thee, appelsap, enzovoort - ligt de vermanend toegesproken bewoner verkrampt en zonder zichtbaar te ademen op bed. Hij zal toch niet... Als ik hem aanspreek steekt hij gelukkig een aarzelende duim op.

Lees verder

Twee verre neven

03-05-2022

“Complimenten. Precies goed. Niet te hard en niet te zacht.” Het is zondagochtend, ik heb eieren gekookt. Vier minuten, dat heb ik lang geleden van mijn moeder geleerd. Eten, voor de bewoners van de afdeling revalidatie een essentieel onderdeel van de dag. “Jan! Mag ik een beschuitje met echte boter en jam? Smeer het er maar lekker dik op hoor.” Mevrouw is 97 en weet precies wat ze lekker vindt.

Lees verder

Vannacht, als iedereen slaapt

21-04-2022

“Verdomme! Waarom gaat dat nou niet?!” Revalideren na een CVA, het gaat niet vanzelf. Simpele handelingen, zoals stroop op een cracker smeren, blijken opeens een enorme uitdaging. De frustratie spat er dan vanaf. Krachttermen, een schreeuw van woede, zorgcollega's die afgesnauwd worden, het hoort er allemaal bij. Maar ook tranen van vreugde als iets wat vroeger heel gewoon was en na een CVA ver weg leek, toch weer lukt.

Lees verder

Een laatste rondje door Bourtange

07-04-2022

“En dat is Badr Hari.” Naast me staat een vriendelijk lachende reus met volle baard, de schoonzoon van mijnheer. Zijn dochter luistert hoofdschuddend mee. Je ziet haar denken: ja, zo ken ik papa weer. Papa is een charmante Marokkaan, heeft graag mensen om zich heen. Niet iedereen, hij zoekt ze uit. “Kom maar hier zitten. Jan, mogen we een bakkie?” Als dank krijg ik een voorzichtige boks, onze vuisten zachtjes tegen elkaar.

Lees verder

Salsa dansend in de gang

28-03-2022

“Jan, dit geloof je niet!” Ik heb twee dagen late dienst, van 12.00 uur tot 20.30 uur. Zaterdag lag mijnheer nog uitgeput en herstellend van corona in bed. Met moeite heb ik hem toen een schaaltje yoghurt gevoerd. Nu, zondagavond, komt hij - geholpen door verpleegkundige Gisla - in zijn rolstoel naar de huiskamer. Voor een boterham met smeerworst en koffie. Geen warme maaltijd, dat gaat nog niet.

Lees verder