Een potje worstelen

19-11-2020

“Waar is de zuster? Zuster! ZUSTER!” De man in kwestie, een boom van een kerel, vindt het eng, een vreemde die hem helpt met douchen. Even later ben ik blij dat zuster Simone zijn noodkreet heeft gehoord. Hij is groot, richting twee meter. “En hij kan, als de situatie ongemakkelijk wordt, zomaar een klap uitdelen. Je moet 'm altijd voor je houden, dan zie je wat hij doet.” Bij het overbrengen van rolstoel naar douchestoel zijn we die waarschuwing volledig uit het oog verloren...

eind goed, al goed

Samen, Simone en ik, houden we de man overeind én in evenwicht. Als hij eindelijk zit slaken we alledrie een zucht van opluchting. Het douchen brengt de man verder tot rust. Aankleden is een volgend hoofdstuk... Na weer een potje worstelen zit de man tevreden schoongewassen in zijn rolstoel. Eind goed, al goed. Vanochtend tijdens de koffie hoorde ik mijn collega's klagen. “Vier mensen douchen, dat kan toch eigenlijk niet.” Ik dacht: kom op, in de thuiszorg is dat aantal heel gewoon.

nu zijn ze hier

Gelukkig heb ik mijn mond gehouden, want - wat ik toen nog niet wist, maar nu wel - douchen van cliénten intramuraal is een flinke klus. Ze zijn een fase verder, thuis konden ze zich niet meer redden. Nu zijn ze hier. Verslapt, slecht ter been, onzeker en afhankelijk. Een rolstoel zie je in bijna iedere kamer, zelf lopen gaat vaak niet meer. “Veel cliënten hebben een CIZ- indicatie van 4, 5 of zelfs 6. Een aantal van hen verzorgen we met de hulp van een actieve- of passieve tillift.” Collega's zoals Simone hebben er hun handen vol aan.

stiekem verlang ik...

Verzorgen, medicatie verstrekken, overleggen met apotheek en huisartsen, zorgplannen en -dossiers opstellen, familie en elkaar op de hoogte houden... Ik spring bij waar mogelijk en volg het van een afstand, hoor Simone en haar collega's praten, termen gebruiken waar ik nog nooit van heb gehoord. En, niet verder vertellen, stiekem verlang ik naar mijn werk in de thuiszorg. Helpen, medicatie verstrekken, een praatje maken en fietsen naar het volgende adres. Lekker actief en verhalen in overvloed.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Wat ben je laat!

11-04-2021

“Ik ga door, ook al heb ik niet lang meer.” Meneer is ongeneeslijk ziek en fysiek wordt het merkbaar minder. Tussen zijn oren is hij echter nog messscherp en duidelijk in wat hij wil. “Oh, en graag nog een kopje koffie. Met vier schepjes Nescafé, lekker én goed voor de stoelgang.” Even later sta ik buiten, klaar om naar de volgende cliënt te gaan. Geen tijd om na te denken. Een zieke collega, dus mijn route is met twee cliënten en ruim een uur uitgebreid.

Lees verder

Waterballet

06-04-2021

“Mien! Geef Jan effe een plastic zakkie! Voor z'n zadel, anders wordt z'n kont straks nat!” Tweede paasdag, mijn laatste van drie ochtenddiensten. Het regent, hagelt en waait. Maar goed nieuws, het zakje heb ik niet nodig gehad, ik ben droog gebleven. Zaterdag niet. Op mijn eerste adres mocht ik een cliënt helpen met douchen. Bij binnenkomst stond mevrouw al startklaar in de badkamer.

Lees verder

Oh, de melk is op

31-03-2021

“Hé Jan, je moet me echt even helpen, ik weet het niet meer...” Het is even voorbij half acht, meneer heeft zich gewassen en aangekleed. Nu staat hij voor me. Ik kijk: overhemd, broek, schoenen... Hé, zijn bretels ontbreken. Of nee, ze zitten onder zijn overhemd. Duidelijk voorbeeld van de verkeerde volgorde. We doen een paar stappen terug. Overhemd uit, bretels omlaag. En weer vooruit. Overhemd aan én in de broek, bretels omhoog. Zo goed? Nee, zijn trui moet er nog overheen.

Lees verder

Hoe heet nou toch die zanger...

22-03-2021

“Ik werkte op kantoor, bij een rederij. We mochten, als bedrijfsuitje, meevaren met een schip dat uit Zuid-Amerika kwam en van Rotterdam naar Hamburg ging. Zo heb ik mijn man ontmoet, hij was stuurman op dat schip. In Hamburg wilde hij ons niet alleen de stad in laten gaan. Te gevaarlijk voor vrouwen alleen. Hij ging mee en zo is het gekomen.” Ze lacht bij de herinnering. “Kijk, dat is 'm.”

Lees verder

Ja, natuurlijk, vriendin!

19-03-2021

“Bedankt vriend, want zo mag ik je toch wel noemen na vandaag?” Met een vragende blik kijkt mevrouw me aan. Een half uurtje eerder zat ze op de rand van haar bed en probeerde zonder mijn hulp op te staan. Niet verstandig, ik zag het uit mijn ooghoeken gebeuren. Ze kwam aarzelend overeind en deed, haar evenwicht verliezend, een paar stappen achterwaarts. Ik zag het gebeuren, maar kon onmogelijk op tijd bij haar zijn. Gelukkig bracht haar nachtkastje redding.

Lees verder