Een potje worstelen

19-11-2020

“Waar is de zuster? Zuster! ZUSTER!” De man in kwestie, een boom van een kerel, vindt het eng, een vreemde die hem helpt met douchen. Even later ben ik blij dat zuster Simone zijn noodkreet heeft gehoord. Hij is groot, richting twee meter. “En hij kan, als de situatie ongemakkelijk wordt, zomaar een klap uitdelen. Je moet 'm altijd voor je houden, dan zie je wat hij doet.” Bij het overbrengen van rolstoel naar douchestoel zijn we die waarschuwing volledig uit het oog verloren...

eind goed, al goed

Samen, Simone en ik, houden we de man overeind én in evenwicht. Als hij eindelijk zit slaken we alledrie een zucht van opluchting. Het douchen brengt de man verder tot rust. Aankleden is een volgend hoofdstuk... Na weer een potje worstelen zit de man tevreden schoongewassen in zijn rolstoel. Eind goed, al goed. Vanochtend tijdens de koffie hoorde ik mijn collega's klagen. “Vier mensen douchen, dat kan toch eigenlijk niet.” Ik dacht: kom op, in de thuiszorg is dat aantal heel gewoon.

nu zijn ze hier

Gelukkig heb ik mijn mond gehouden, want - wat ik toen nog niet wist, maar nu wel - douchen van cliénten intramuraal is een flinke klus. Ze zijn een fase verder, thuis konden ze zich niet meer redden. Nu zijn ze hier. Verslapt, slecht ter been, onzeker en afhankelijk. Een rolstoel zie je in bijna iedere kamer, zelf lopen gaat vaak niet meer. “Veel cliënten hebben een CIZ- indicatie van 4, 5 of zelfs 6. Een aantal van hen verzorgen we met de hulp van een actieve- of passieve tillift.” Collega's zoals Simone hebben er hun handen vol aan.

stiekem verlang ik...

Verzorgen, medicatie verstrekken, overleggen met apotheek en huisartsen, zorgplannen en -dossiers opstellen, familie en elkaar op de hoogte houden... Ik spring bij waar mogelijk en volg het van een afstand, hoor Simone en haar collega's praten, termen gebruiken waar ik nog nooit van heb gehoord. En, niet verder vertellen, stiekem verlang ik naar mijn werk in de thuiszorg. Helpen, medicatie verstrekken, een praatje maken en fietsen naar het volgende adres. Lekker actief en verhalen in overvloed.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Niet storen!

25-11-2020

“Ineens was ik alles kwijt, mijn vrouw én mijn levenslust. Inmiddels ben ik weer op de weg terug, maar door gordelroos rond m'n ogen kan ik niet lezen. Dus zit ik hier maar een beetje...” Het is middag en ik help Gina met het koffierondje. We gaan van deur tot deur met koffie, thee, appelsap en speculaasjes. De meneer in kwestie zit slapend in zijn stoel als ik binnenkom. Twee tellen later kijkt hij opgewekt naar mij op.

Lees verder

Eerste dag intramuraal

12-11-2020

“Help, ik ben gevallen!” Het is mijn eerste dag intramuraal, bij woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Bijna alles is anders, mijn dienst begint om 07.30 uur met het aantrekken van een uniform. Daarna koffiedrinken met mijn nieuwe collega's en naar boven, naar de derde verdieping. De bewoners worden wakker, krijgen medicatie en worden geholpen met douchen, wassen en aankleden, ook door mij. Vergelijkbaar met thuiszorg, maar zonder het fietsen tussen de adressen.

Lees verder

Dit been bleef stilliggen...

04-11-2020

“Wondzorg is niet alleen een pleistertje plakken, soms ligt de oorzaak dieper.” Hilda Guijt is wijkverpleegkundige, locatieverpleegkundige én sinds een jaar wondverpleegkundige. “Dat laatste voor heel Libertas. “Als een huisarts of collega twijfelt of het niet weet, komen ze bij mij. Vanochtend ben ik bijvoorbeeld met Ella van wijkteam Centrum bij een cliënt geweest. Ella was mijn stagiaire toen ze bij Libertas begon. Sinds die tijd zijn we goeie collega's. Kijk, we hebben nog even een selfie gemaakt.”

Lees verder

Een soort Brady Bunch

02-11-2020

“Wil je koffie? Oh, en we hebben ook gebak.” Zo werd ik afgelopen zaterdagavond door mijn collega Anna met open armen ontvangen toen ik natgeregend binnenkwam. Mijn dienst - de laatste bij wijkteam Centrum - moest nog beginnen en Buienradar voorspelde niet veel goeds. Met “ach, het is maar water” praatte ik mijzelf moed in. Zo'n drie uur later was ik moe, voldaan én droog weer terug op kantoor. Twee maanden wijkteam Centrum, van begin tot eind een bijzondere ervaring. Door de cliënten én door mijn collega's.

Lees verder

Laat de vrouwtjes maar komen!

24-10-2020

“Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Als ik - met wegwerphandschoenen, mondkapje én een beslagen bril - bij meneer binnenkom zit hij onderuitgezakt op een eetkamerstoel. In zijn pyjama, ogen dicht en een ongecontroleerd bewegende rechterarm. Niet slapend, wel heel ver weg in zijn eigen wereld. Heftig, een aangrijpend beeld. Wassen, aankleden en medicatie verstrekken, dat is waar ik voor kom. Ik loop lawaai makend door het huis en verzamel.

Lees verder