Een pak van Koos Konijn

07-12-2020

“Ik krijg dubbel betaald, mijn salaris én de waardering van collega's en bewoners.” Faaïq vluchtte met zijn vrouw en dochtertje uit Syrië en werkt nu in de zorg bij Libertas. “Mensen in mijn omgeving raadde het me af. Ze zeiden, het is alleen maar wassen en billen afvegen. Maar dit werk is zoveel meer! Het contact met bewoners en collega's was wel moeilijk in het begin, ik sprak amper Nederlands. Het ging aarzelend en voorzichtig, zeg ik iets verkeerd...“

niets ernstigs

Nu, drie jaar verder, is Faaïq bijna klaar met de opleiding Verzorgende niveau 3 en daarna gaat hij door met de opleiding Verpleegkundige niveau 4. “Niet om de baas te kunnen spelen, ik wil gewoon meer leren en weten.” Ik spreek hem in de gang op de derde verdieping. Onrustig, zijn oren zijn bij wat er in de kamers gebeurt. Een alarmbel betekent het einde van ons gesprek. Niets ernstigs. De benen van een bewoner moeten gezwachteld worden en graag nu. Geen probleem. Faaïq gaat door zijn knieën en aan de slag.

nou, even dan

Zijn werk gaat voor alles. Daar ben ik een half uur voor het einde van onze dienst weer getuige van. Teammanager Fred vraagt of Faaïq even tijd voor hem heeft. Het antwoord is voor Fred, voor mij én voor mijn collega's tamelijk onverwacht. “Nee, nu even niet. Ik moet nog van alles doen en straks is de overdracht.” De lach van Fred en mijn collega's doen hem beseffen dat het niet het antwoord is wat van hem wordt verwacht. “Nou, even dan.” Het lachend uitgesproken “bedankt mijnheer” van Fred gaat langs hem heen.

een bijzonder mens

Mijn collega's niet, zij schieten vrolijk in de lach. Faaïq, het is een bijzonder mens. Zo heeft iedere collega bij woonzorgcentrum Rijn en Vliet een verhaal. Stagiaire Femke bijvoorbeeld, volgde de mbo-opleiding Toerisme & Recreatie. “Tijdens mijn stage op een camping in Italië stond ik als lid van het animatieteam te zweten in een pak van Koos Konijn. Toen wist ik, dit is niets voor mij!” Ze verraste haar moeder, maakte de overstap naar de opleiding Verzorgende niveau 3 en loopt nu stage bij Rijn en Vliet. Daar is Femke in haar element, ik heb het zelf gezien.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

Lees verder

Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

Lees verder

Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

Lees verder