Een laatste rondje door Bourtange

07-04-2022

“En dat is Badr Hari.” Naast me staat een vriendelijk lachende reus met volle baard, de schoonzoon van mijnheer. Zijn dochter luistert hoofdschuddend mee. Je ziet haar denken: ja, zo ken ik papa weer. Papa is een charmante Marokkaan, heeft graag mensen om zich heen. Niet iedereen, hij zoekt ze uit. “Kom maar hier zitten. Jan, mogen we een bakkie?” Als dank krijg ik een voorzichtige boks, onze vuisten zachtjes tegen elkaar.

eentje dan, we praten wat

“Slecht, duizelig, ik heb een veel te hoge bloeddruk” zegt hij, als ik na de lunch vraag hoe het met hem is. Hij ligt op bed, met op zijn nachtkastje een schaal aardbeien. “Pak maar, ik krijg ze nooit op.” Eentje dan, we praten wat. Niet te lang, want ik moet door. Per kamer de kastjes bijvullen: handdoeken, washandjes, inco's, katheters, enz. Veel bewoners doen een middagdutje, dus zachtjes doen...

stoere Adidas slippers

's Avonds bij het avondeten zijn ze er weer, ook de Marokkaanse mijnheer. “Hé Jan, hoe gaat ie?” Goed en met hem gaat het gelukkig ook een stuk beter. Na het avondeten zoekt hij zijn vaste maatjes op. Drie dames, voor een potje Rummikuppen. Hij speelt het spel als een heer, zijn stoere Adidas slippers schuilen onder tafel. Een van de dames gaat morgen naar huis.

als vriend he, als vriend

Naar huis, papa vindt het zichtbaar jammer. Totaal verschillend, maar ze hebben een Amsterdamse klik. “Ik kom koffie bij je drinken. Als vriend he, als vriend.” Een vrolijke levensgenieter, hij kent iedereen bij naam. “Hé Karin, heb je 't druk?” Collega Karin schiet zonder hem te horen een kamer in. Het is spitsuur. Medicatie verstrekken, bloeddruk meten, bewoners naar het toilet helpen, of naar bed.

een rondje appelsap

Naar bed, daar zijn papa en de dames nog niet aan toe. Als ik ze rond half negen nog een fijne avond wens ligt de tafel bezaaid met Rummikub steentjes. “Jan, mogen we nog een rondje appelsap?” Natuurlijk, met alle liefde. Even later sta ik nalachend in de lift. Voor de dame die morgen - na vier maanden revalideren - naar huis gaat, heb ik mijn naam en www.glaswerkt.nl op een briefje geschreven.

naar huis

“Oh, dat is leuk. Dan kan ik toch nog een beetje volgen hoe het hier gaat.” Naar huis. “Fijn, maar ik zie er ook een beetje tegenop. Vooral de eerste dag alleen.” Geboren in 1925 en in haar hoofd nog kerngezond. “Ach, met m'n rollator ga ik het wel redden. Dat heb ik hier geleerd. En de kracht is terug in m'n benen, een fijn gevoel.” Respect! Vanmiddag heb ik haar nog op de hometrainer geholpen, voor een laatste rondje door Bourtange.

Meer verhalen over Afdeling revalidatie verpleeghuis Bornholm

Twee glazen cola en een banaan

18-05-2022

“Je zit hier. Dat is toch een verbetering. Gisteren lag je nog de hele dag op bed.” Een peptalk, verpakt in vermanende woorden, van de ene bewoner naar de andere. Het helpt. Even. 's Middags - tijdens mijn rondje langs de kamers met koffie, thee, appelsap, enzovoort - ligt de vermanend toegesproken bewoner verkrampt en zonder zichtbaar te ademen op bed. Hij zal toch niet... Als ik hem aanspreek steekt hij gelukkig een aarzelende duim op.

Lees verder

Twee verre neven

03-05-2022

“Complimenten. Precies goed. Niet te hard en niet te zacht.” Het is zondagochtend, ik heb eieren gekookt. Vier minuten, dat heb ik lang geleden van mijn moeder geleerd. Eten, voor de bewoners van de afdeling revalidatie een essentieel onderdeel van de dag. “Jan! Mag ik een beschuitje met echte boter en jam? Smeer het er maar lekker dik op hoor.” Mevrouw is 97 en weet precies wat ze lekker vindt.

Lees verder

Vannacht, als iedereen slaapt

21-04-2022

“Verdomme! Waarom gaat dat nou niet?!” Revalideren na een CVA, het gaat niet vanzelf. Simpele handelingen, zoals stroop op een cracker smeren, blijken opeens een enorme uitdaging. De frustratie spat er dan vanaf. Krachttermen, een schreeuw van woede, zorgcollega's die afgesnauwd worden, het hoort er allemaal bij. Maar ook tranen van vreugde als iets wat vroeger heel gewoon was en na een CVA ver weg leek, toch weer lukt.

Lees verder

Salsa dansend in de gang

28-03-2022

“Jan, dit geloof je niet!” Ik heb twee dagen late dienst, van 12.00 uur tot 20.30 uur. Zaterdag lag mijnheer nog uitgeput en herstellend van corona in bed. Met moeite heb ik hem toen een schaaltje yoghurt gevoerd. Nu, zondagavond, komt hij - geholpen door verpleegkundige Gisla - in zijn rolstoel naar de huiskamer. Voor een boterham met smeerworst en koffie. Geen warme maaltijd, dat gaat nog niet.

Lees verder

Een welverdiend kwartiertje

24-03-2022

“Ik heb al zes keer gebeld!” Mensen komen en mensen gaan, de sfeer op de afdeling revalidatie kan in een paar dagen behoorlijk veranderen. Zoals nu. Na een week afwezigheid - want positief getest op corona - was dat goed merkbaar, van gemoedelijk en begripvol naar soms onvriendelijk. Vooral de verpleegkundigen en verzorgenden krijgen dan de volle laag, onverdiend en heel vervelend.

Lees verder