Een kilo gemengde drop

28-08-2020

“Kijk, zonder brace!” Trots en blij tilt ze haar slaapshirt tot boven de knie. Sasja is 31, maar oogt jonger. Gevallen met de fiets, knieschijf gebroken, geopereerd en toen revalideren. Eerst in het ziekenhuis en sinds een week of zes thuis, met de hulp van twee fysiotherapeuten en de zorg van Libertas Leiden. “Ja, daar mag je zeker over schrijven. Ik ben zó blij met jullie! Met de hulp én het even niet alleen zijn.”

Bij mijn eerste bezoek was ze volstrekt hulpeloos. Knie in het gips en elke beweging was pijnlijk. Nu kan Sasja haar sokken weer aantrekken. Een mijlpaal op mijn laatste dag bij team Vogelvlucht. Bijna symbolisch :-). “Eergisteren is de fysiotherapeut geweest. Een van de twee, volgens mij spelen ze good cop/bad cop. De bad cop heeft me pijn gedaan, maar nu kan ik wel m'n knie weer tot 60 graden buigen.”

Vandaag komt de good cop, ze kijkt er reikhalzend naar uit. “Gewoon een lekkere massage, heerlijk!” Na het douchen en aankleden nemen wij afscheid. Op weg naar kantoor stop ik bij Jamin en scoor een kilo gemengde drop. Voor mijn collega's bij team Vogelvlucht, als afscheid én om ze te bedanken voor de afgelopen maanden. Want wat heb ik veel geleerd! In de praktijk en via de training medicatie verstrekken.

Door die training mag ik nu een + achter helpende plaatsen. Eerst een online toets, met een score van 81,08% en daarna in de praktijk getoetst door Ramona. “Je krijgt een 8. Een 10 geef ik nooit, dat zou betekenen dat je bent uitgeleerd. Ik doe dit werk nu 15 jaar en leer nog iedere dag. Iedere mens is anders en heeft een andere zorgvraag. Dat is wat dit werk zo mooi maakt, en dan het liefst de palliatieve zorg.”

Mooi Ramona en bedankt! De komende week neem ik deel aan de Nationale Zorgklas, een online training via Zoom van 4 tot 7 dagdelen. Achter m'n laptop in plaats van op de fiets. Daarna verhuis ik naar team centrum van Libertas Leiden. Een wijk met nieuwe straatnamen, nieuwe collega's én andere cliënten. Leuk, maar ook lastig om de mensen - clienten en collega's - bij team Vogelvlucht los te laten...

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

Lees verder

Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

Lees verder

Haar guilty pleasure?

08-09-2020

“Hoe oud denk je dat ik ben?” De man onder de douche stelt die vraag nadat ik hem een compliment heb gegeven. Een gevaarlijke vraag. 80, zeg ik voorzichtig. “Doe er maar 13 bij”, zegt hij trots. En terecht. Even eerder stond hij voorovergebogen zijn voeten te wassen. Er zijn dagen dat ik daar zelf moeite mee heb :-). Een smiley, want lachen heb ik veel gedaan tijdens mijn eerste dag bij wijkteam centrum.

Lees verder

Graag weer aan 't werk!

06-09-2020

“Horen jullie mij?” De Nationale Zorgklas, een online training via Zoom, is wennen voor zowel deelnemers als docenten. De training bestaat uit zeven modules, verspreidt over evenzoveel dagdelen. Nu, op woensdagmiddag, zijn we vrij en ruimschoots over de helft. Morgen nog twee modules: hospitality en ondersteuning bieden. In de afgelopen dagen heb ik de docenten Nanja en Jetske én de andere deelnemers steeds beter leren kennen.

Lees verder

Uit zorg, lees ik in de Libertas-app

24-08-2020

“Zo hoeft het van mij niet meer.” Oud worden is niet altijd een feestje. De vrouw die tot voor kort nog vrolijk in het leven stond ligt nu krimpend van de pijn in bed. Fragiel en uitgeblust. “Doe maar een voor een.” Ik stop de medicatie voorzichtig in haar mond, zes tabletjes in totaal. Tussendoor neemt ze steeds een slokje water, door een rietje. Even later neem ik afscheid, van mevrouw en haar dochter.

Lees verder