Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

zelf gebakken

“Net op tijd, voor corona. Nee, ik mis het niet. Hier heb ik mijn handen vol aan, het is goed zo. Even later loopt ze zingend door de gang, “If I tell you that I luuuuvv you!” Bewoners lachen, reageren op haar stem. De ochtend op de afdeling PG is druk. Wassen of douchen, aankleden, ontbijten, om 11.00 uur koffie en rond 13.00 de lunch. Pannenkoeken, ik heb ze zelf gebakken. Na de lunch slapen de meeste bewoners een uurtje. Tijd voor kletspraat. Even maar, dan duikt Astrid weer in haar computerscherm.

beetje zenuwachtig

Behandelplannen opstellen, dossiers bijwerken, rapporteren. Werken in de zorg is voor een belangrijk deel administratief. Niet voor mij. Ik ruim de keuken op en loop even binnen bij de aardige mevrouw die ik vanochtend heb geholpen met wassen en aankleden. Onwennig, ze is een verstokte vrijgezel en moest duidelijk wennen aan een man in haar nabijheid. Nu, veilig met haar kleren aan, zit ze op haar praatstoel. Een beetje zenuwachtig, dat wel. In haar hoofd is ze in het bejaardenhuis van haar ouders, die net overleden zijn.

fijn, maar tot wanneer

De vrouw is bijna 90, maar dat weet ze niet. Ze is hier om de kamer van haar ouders leeg te halen, met alleen een handtas als transportmiddel. In haar kamer staat o.a. een robuuste eettafel met vier bijpassende stoelen. Die passen niet in haar tas, dat snapt ze zelf ook wel. Dus “mag het nog even blijven staan? En zo ja, tot wanneer?” Ik probeer haar gerust te stellen, benadruk dat het geen enkel probleem is. Daar neemt ze niet direct genoegen mee. “Fijn, maar tot wanneer precies?”

niet van mij

Ik gooi er nog een schepje bovenop, tot u de eethoek nodig heeft en anders laten we 'm lekker hier staan. Dat helpt. Even later zie ik de vrouw rustig zitten. Op haar stoel, aan haar eettafel. Bijzonder. Ze heeft in het onderwijs gewerkt en de laatste jaren bij Museum Volkenkunde in Leiden. “Een keer iets anders dan onderwijs, erg interessant en veel geleerd.” Belezen, intelligent en toch is ze nu zwaar dement. “Die boeken? Nee hoor, die zijn niet van mij. Geen idee wie ze hier heeft neergelegd...”

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

Lees verder

Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

Lees verder

Ho, kijk uit, voorzichtig

27-12-2020

“Ik verf m'n wenkbrauwen zelf, met henna.” Een avonddienst bij Rijn en Vliet met alleen maar vrouwelijke collega's. Tijdens de pauze overheersen de vrouwenpraatjes. Even een eindje lopen. Op de gang vecht Russische muziek met een Duitse nieuwszender. De geluiden op vol volume komen uit één kamer. De bewoner is slechthorend én breed geïnteresseerd. Ik vraag of de deur dicht mag en loop door. Een paar kamers verder is een vrouw van 93 onlangs overleden.

Lees verder