Een dvd van Swiebertje

08-02-2021

“Ach, je krijgt Jip en Janneke toch nooit goed in het netje!” De aardige mevrouw én bewoner van de afdeling PG wilde vanochtend geen bh aan en Noa deelt deze informatie tijdens de overdracht met haar collega's van de avonddienst. De reactie is duidelijk, geen probleem. Zo worden alle bewoners besproken. “Deze mevrouw wilde graag naar buiten, dat gaat als het straks beter weer wordt nog iets worden...” Ik was er zelf getuige van, ze sprak me aan, startklaar om op pad te gaan.

warme winterjas

Stevige schoenen, warme winterjas en een schoudertas. “Zo, ik ga even een eindje wandelen. Hebben jullie een sleutel van mijn kamer? Dan kan ik de deur dichttrekken.” Na mijn reactie - ja hoor, wij hebben een sleutel - loopt ze terug de gang in, richting haar kamer. Even later zie ik haar zitten op de bank, kijkend naar een dvd van Swiebertje. De warme winterjas heeft ze nog aan, het plan om naar buiten te gaan is ze schijnbaar totaal vergeten.

psalmenboekje

Dat rusteloze zie ik bij meer bewoners. De keurige mevrouw van de laatste kamer in de gang loopt een groot deel van de dag achter haar rollator, met op het dashboard een veelgebruikt psalmenboekje en zwarte veren. “Van mijn kleinkinderen gekregen. Ze zeiden, asjeblieft oma, dan kan je naar Amerika vliegen.” Daar wonen ze, met haar schoonzoon en dochter. Mevrouw is daar vaak geweest en zou dolgraag nog een keer willen. “Maar ja, dat gaat niet meer, zeker nu niet, met corona.”

dat gele spul

Dat blijft me verbazen, het snelle schakelen tussen dementie en realiteit. 's Middags breng ik mevrouw een glas rosé. Ze ligt op bed tv te kijken. Kussens onder haar hoofd, eindelijk rust. De andere bewoners kijken naar een tweede aflevering van Swiebertje en genieten van advocaat met slagroom. Voor de zekerheid heb ik even een extra fles van dat gele spul bij mijn collega's van de eerste verdieping gehaald. Een mooie gelegenheid om hen ook weer even te zien.

hoe was je date?

Collega's, dat is het leuke van werken in woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Nu, na bijna vier maanden, kom ik ze overal tegen. Tijdens mijn dienst, buiten op de fiets én op Facebook. Tijdens mijn bliksembezoek aan de tweede etage riep Jolanda me even terug, “Jan, hoe was je date?” Tijdens de bingo sloeg Sharon van somatiek een vriendschappelijke arm om mijn schouders, “hé Jan, jij ook hier!” Zelfs mijn contact met de - vanwege corona - strenge portier is gegroeid. Leuk, werken in de zorg voelt warm en vertrouwd.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé, zijn baard is weg

24-02-2021

“Hoe heb je je eigenlijk in leven gehouden op dat booreiland?” Tijdens mijn vorige avonddienst keken twee vrouwelijke bewoners zoals elke avond naar Goede tijden Slechte Tijden. De vraag werd Ludo gesteld door Janine. Toen had Ludo een volle baard en gisteravond was ie compleet verdwenen. Mijn uitroep - hé, zijn baard is weg - deed de dames verbaasd opkijken. Baard? Ze hadden geen idee. Ze kijken iedere avond en zijn de vorige aflevering totaal vergeten. Toch hebben de bewoners herinneringen.

Lees verder

De Kolfmakersteeg toch?

19-02-2021

“Hé, slingers. Is er iemand jarig ofzo?” Onbegrijpelijk! De vrouw die tijdens het carnavalsfeest de pannen van het dak heeft gedanst is dat een dag later totaal vergeten. “Carnaval? Gedanst? Ik? Nee hoor, daar hou ik echt niet van.” Wel dus, ze moest eens weten... Een paar dagen eerder heb ik haar op Google Maps de Kolfmakersteeg en omgeving laten zien. Daar heeft ze in haar jeugd gewoond. “Eerst een bovenwoning op nummer 11 en later een heel huis op nummer 14.”

Lees verder

Hoe ga jij?

17-02-2021

“Léooooo, je bent vannacht weer dronken geweest, je ging me daar tekeer als een beest!” Het is inmiddels half vier 's middags en het carnavalsfeest op de psychogeriatrische afdeling is het hoogtepunt al even gepasseerd. Of toch niet... Bij dit liedje veert het feestnummer van de afdeling nog een keer op en zingt weer luidkeels mee, “Léooooo...” Even, dan is echt mooi geweest. En dat was 't, een geweldig feest!

Lees verder

Hoogtepunt is het voetbalspel

14-02-2021

“Kijk, daar boven je hoofd! Daar komen er nog twee! Zo, dat is een grote! Ja, daar gaan ze!” Mevrouw doet enthousiast verslag van wat buiten voorbij vliegt, fietst, wandelt en rijdt. Ze zit voor het raam van de tweede etage van woonzorgcentrum Rijn en Vliet en heeft vrij uitzicht. Op de Churchillaan én de wijde omgeving. Mevrouw zit aan tafel met haar vriendinnen, drie medebewoners van de afdeling PG. Zij zijn aan het live verslag gewend en reageren niet.

Lees verder

Ja, bingo!

03-02-2021

“Auw, sekreet! Je doet me pijn! Dat doe je expres he, je vindt het fijn!” Per 1 februari werk ik een etage hoger. Ook PG, maar qua beleving een wereld van verschil. Andere collega's én andere bewoners. Zoals deze mevrouw, ze scheldt collega Noa de huid vol als ze met een actieve tillift van bed naar rolstoel wordt getransporteerd. Onderweg wordt ze uiterst voorzichtig en zorgvuldig uitgekleed, gewassen en weer aangekleed. Ik sta erbij, help waar mogelijk en voel constant de scherpe blik van mevrouw op me gericht.

Lees verder