Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

potje eenendertigen

“Positief benaderen en zeker niet als kinderen”, leerde ik van een goede vriend en expert op dit gebied. Afgelopen vrijdag werd ik door collega Demi uitgenodigd voor een potje eenendertigen met twee bewoners, Koos en Willem. Eerst speelde Demi mee en een half uurtje later ging zij verder met ander werk. Tijdens dat eerste halfuur heb ik met bewondering naar haar gekeken, het bovenstaande advies werd door Demi in de praktijk toegepast. Bijzonder én mooi om te zien.

ik zou passen

Na haar vertrek werd ik zelf spelleider. Eenendertigen: voor mij was het lang geleden, maar de spelregels zijn niet heel ingewikkeld. Voor mensen met dementie is dat een duidelijk ander verhaal. Zij kozen compleet willekeurig voor de mooie plaatjes. Een klaveraas, een hartenheer en een ruitenvrouw. Het zag er mooi uit, maar je wint er geen spelletje mee. Natuurlijk heb ik ze geholpen. Ik zou die kaart pakken en die wegdoen. Ik zou passen. Willen jullie nog iets drinken?

vruchtensap en zoutjes

“Doe mij maar een pilsie” zei Willem. Dat was er niet, maar ook met vruchtensap en zoutjes hadden de heren het prima naar hun zin. Leuk! Twee uur later fietste ik met twijfel in mijn hoofd richting Leiden Centraal. Werken op de afdeling psychogeriatrie heeft een ander tempo, is duidelijk minder fysiek dan de thuiszorg en de afdeling somatiek. Het kost energie tussen je oren, althans bij mij. Saai? Nee, zeker niet. Het is bijzonder om te ervaren wat dementie met hersenen doet en mooi om te zien hoe collega's daarmee omgaan.

een maandje extra

Nog een kleine drie weken, tot eind van deze maand. Dan ga ik weer terug naar de thuiszorg, dat verzoek heb ik zelf gedaan. Toch is de eerste twijfel gezaaid, een maandje extra op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet? Misschien... Mooi dat ik die keuzevrijheid van Libertas krijg.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

Lees verder

Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

Lees verder

Ho, kijk uit, voorzichtig

27-12-2020

“Ik verf m'n wenkbrauwen zelf, met henna.” Een avonddienst bij Rijn en Vliet met alleen maar vrouwelijke collega's. Tijdens de pauze overheersen de vrouwenpraatjes. Even een eindje lopen. Op de gang vecht Russische muziek met een Duitse nieuwszender. De geluiden op vol volume komen uit één kamer. De bewoner is slechthorend én breed geïnteresseerd. Ik vraag of de deur dicht mag en loop door. Een paar kamers verder is een vrouw van 93 onlangs overleden.

Lees verder