Dit been bleef stilliggen...

04-11-2020

“Wondzorg is niet alleen een pleistertje plakken, soms ligt de oorzaak dieper.” Hilda Guijt is wijkverpleegkundige, locatieverpleegkundige én sinds een jaar wondverpleegkundige. “Dat laatste voor heel Libertas. “Als een huisarts of collega twijfelt of het niet weet, komen ze bij mij. Vanochtend ben ik bijvoorbeeld met Ella van wijkteam Centrum bij een cliënt geweest. Ella was mijn stagiaire toen ze bij Libertas begon. Sinds die tijd zijn we goeie collega's. Kijk, we hebben nog even een selfie gemaakt.”

ooit van een mens

“Als een wond niet op een normale manier geneest, ga ik mee om te kijken wat we eraan kunnen doen. Holistischer, beginnen bij de oorzaak. Als wijkverpleegkundige heb ik al veel ervaring opgedaan én vorig jaar heb ik een studie gevolgd aan het Erasmus MC. Hoofdzakelijk theorie, maar ook snijden, in lichamen die ter beschikking van de wetenschap zijn gesteld. Leerzaam en indrukwekkend. Snijden in een been dat ooit van een mens is geweest...”

veel bewegingsvrijheid

“Het grootste verschil? Dit been bleef stilliggen...” De grap is functioneel, brengt ons terug bij het gesprek. “In deze baan heb ik veel bewegingsvrijheid. Het zijn drie functies in één. Heerlijk! Hier bij Parelvissers ben ik als locatieverpleegkundige verantwoordelijk voor 40 cliënten, ik ben wijkverpleegkundige voor een team en als wondverpleegkundige is Leiden mijn werkterrein. Ja, ik hou wel van een uitdaging.” Uitgeleerd? “Nee, er komt vast wel weer iets anders op mijn pad.”

vrijwilligerswerk gedaan

“Geen managementfunctie. Dat zou ik heel goed kunnen, maar dan zonder de mensen. Mijn werk is redelijk structuurloos, ik ga waar ze me nodig hebben en meestal op de fiets. De route kies ik op gevoel, de kortste of door een buurt waar ik nog niet ben geweest. Ja, zo sta ik ook in het leven.” Na een carrière in de gehandicaptenzorg en een deeltijdstudie HBO-Verpleegkundige ging Hilda op reis. “Onder andere naar Cambodja, daar heb ik vrijwilligerswerk gedaan, een geweldige tijd.” Terug in Nederland heeft ze bij Libertas gesolliciteerd.

de uitdaging

“Een leuke club, niet te groot. Dat geeft ruimte én zaken gaan soms een beetje ad hoc. In de gehandicaptenzorg werkte ik bij een grotere organisatie, daar was alles meer naar processen vertaald. Het grote doen zonder de kracht van het kleine te verliezen, dat is de uitdaging waar Libertas dagelijks voor staat. Om daar mede richting aan te geven ben ik voorzitter van de Verpleegkundige en verzorgende Advies Raad. Sinds kort, dus ik ben mijn rol en hoe ik van waarde kan zijn nog een beetje aan 't ontdekken...

Meer verhalen over Libertas Leiden

Niet storen!

25-11-2020

“Ineens was ik alles kwijt, mijn vrouw én mijn levenslust. Inmiddels ben ik weer op de weg terug, maar door gordelroos rond m'n ogen kan ik niet lezen. Dus zit ik hier maar een beetje...” Het is middag en ik help Gina met het koffierondje. We gaan van deur tot deur met koffie, thee, appelsap en speculaasjes. De meneer in kwestie zit slapend in zijn stoel als ik binnenkom. Twee tellen later kijkt hij opgewekt naar mij op.

Lees verder

Een potje worstelen

19-11-2020

“Waar is de zuster? Zuster! ZUSTER!” De man in kwestie, een boom van een kerel, vindt het eng, een vreemde die hem helpt met douchen. Even later ben ik blij dat zuster Simone zijn noodkreet heeft gehoord. Hij is groot, richting twee meter. “En hij kan, als de situatie ongemakkelijk wordt, zomaar een klap uitdelen. Je moet 'm altijd voor je houden, dan zie je wat hij doet.” Bij het overbrengen van rolstoel naar douchestoel zijn we die waarschuwing volledig uit het oog verloren...

Lees verder

Eerste dag intramuraal

12-11-2020

“Help, ik ben gevallen!” Het is mijn eerste dag intramuraal, bij woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Bijna alles is anders, mijn dienst begint om 07.30 uur met het aantrekken van een uniform. Daarna koffiedrinken met mijn nieuwe collega's en naar boven, naar de derde verdieping. De bewoners worden wakker, krijgen medicatie en worden geholpen met douchen, wassen en aankleden, ook door mij. Vergelijkbaar met thuiszorg, maar zonder het fietsen tussen de adressen.

Lees verder

Een soort Brady Bunch

02-11-2020

“Wil je koffie? Oh, en we hebben ook gebak.” Zo werd ik afgelopen zaterdagavond door mijn collega Anna met open armen ontvangen toen ik natgeregend binnenkwam. Mijn dienst - de laatste bij wijkteam Centrum - moest nog beginnen en Buienradar voorspelde niet veel goeds. Met “ach, het is maar water” praatte ik mijzelf moed in. Zo'n drie uur later was ik moe, voldaan én droog weer terug op kantoor. Twee maanden wijkteam Centrum, van begin tot eind een bijzondere ervaring. Door de cliënten én door mijn collega's.

Lees verder

Laat de vrouwtjes maar komen!

24-10-2020

“Ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer..., ik wil niet meer...” Als ik - met wegwerphandschoenen, mondkapje én een beslagen bril - bij meneer binnenkom zit hij onderuitgezakt op een eetkamerstoel. In zijn pyjama, ogen dicht en een ongecontroleerd bewegende rechterarm. Niet slapend, wel heel ver weg in zijn eigen wereld. Heftig, een aangrijpend beeld. Wassen, aankleden en medicatie verstrekken, dat is waar ik voor kom. Ik loop lawaai makend door het huis en verzamel.

Lees verder