Dikke knieën

28-07-2020

“Oh, jij weer?!” De mevrouw moest eerst niets van mij hebben maar inmiddels gaat het beter. Sterker nog, ze zit op haar gezellige praatstoel. “Straks belt m'n vriend. Zijn ogen worden slechter, dus autorijden mag niet meer. Nu bellen we elkaar wat vaker en zaterdag komt hij met de taxi.” Mevrouw is 89 en haar vriend vier jaar jonger, samen genieten ze van het leven. Bijzonder.

Ik heb avonddienst, van 15.45 uur tot ± 22.00 uur op mijn stationsfiets met alleen maar een derde versnelling langs eenentwintig adressen. Nee, niet liegen, het zijn er achttien. De andere drie cliënten mag ik in de loop van de avond bellen om te checken of ze hun medicijnen hebben ingenomen. Bij de achttien cliënten ga ik op bezoek. Veel korte stops van enkele minuten én een paar langere.

Steunkousen uittrekken, benen insmeren en daar gaan we weer. Rugzak om, volgende adres checken en op de pedalen! Het waait stevig en de wijk is doorsneden met water, inclusief de bijbehorende bruggen en bruggetjes. Klimmen en dalen. Na het laatste adres fiets ik naar kantoor, hang de sleutels terug en rapporteer over wat ik vanavond heb meegemaakt en gehoord.

Zoals “wat ben je vroeg, het is nog geeneens kinderbedtijd.” Thuiszorg is lastig plannen, zeker in vakantietijd. Op een ander adres heb ik even geholpen bij het opnemen van de waterstand. Mevrouw heeft een brief gekregen, een laatste waarschuwing: als u nu de meterstand niet doorgeeft dan... Probleem opgelost en graag gedaan. Na het rapporteren sluit ik de iPad af en na nog een fietstochtje van tien minuten ben ik op het station.

Nog een ritje met de trein en het laatste stukje fietsen, dan plof ik thuis op de bank. Met dikke knieën, moe maar voldaan, denk ik terug aan een avond thuiszorg in dienst van Libertas Leiden. Fysiek best pittig, maar leuk. Zeker nu ik de mensen - collega's en cliënten - beter leer kennen. Het werken als helpende in de zorg wordt al een beetje routine, de gesprekken én de band die ontstaat met mensen nooit.