Diep in mijn hart

20-08-2020

“Zo mevrouw, nu even swingen met die billen. U weet wel, zoals we hebben afgesproken.” Mevrouw beweegt niet, maar kijkt naar mijn collega Fatima met een stralende lach op haar gezicht. In de keuken lacht haar zoon vrolijk mee. “Weet je nog mam?” Ik voel me toeschouwer en getuige van een bijzondere band tussen moeder, zoon en Fatima. Tijd voor muziek. De zoon pakt zijn iPad en kiest voor Diep in mijn hart van Tante Leen.

Bijzonder om te zien wat muziek met dementerende mensen doet. Mevrouw lacht en zingt “samen door het leven te gaan” met een blik van herkenning mee. Wij - Fatima en ik - gaan vrolijk verder met waar we voor gekomen zijn: wassen en aankleden. Daarna verhuizen we mevrouw met de tillift van bed naar bank. Daar zit ze, met een kussen in haar rug, klaar voor de dag. “Oh nee” zegt Fatima, “nog even naar de kapper!”

De vrouw kijkt verbaast. Naar de kapper? Daar is ze jaren niet geweest... Fatima wrijft een beetje lotion zachtjes door de haren van mevrouw en kamt het voorzichtig in model. “Zo, nu zijn we echt klaar! Dag mevrouw! Geniet van uw ontbijt en tot de volgende keer!” Met een opgestoken hand nemen we afscheid. Mevrouw lacht, maar is inmiddels zichtbaar terug in haar eigen wereld.

Bij de voordeur nemen we afscheid van de zoon. “Bedankt en tot de volgende keer!” Wij - team Vogelvlucht van Libertas Leiden - komen twee keer per dag bij moeder en zoon. 's Ochtends helpen we mevrouw van bed naar bank en 's avonds volgt de omgekeerde route. Inmiddels ben ik zo'n keer of tien geweest en voelt het al aardig vertrouwd. Fatima? Die komt hier al veel langer over de vloer, zij is bijna familie :-)

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé Jan, kom binnen

22-09-2020

“Ach, die waait niet weg, hij zit aan een kant vast.” De reactie van een cliënt als ik hem erop wijs dat de rits van zijn broek open staat. Geen speld tussen te krijgen, inderdaad. “Niet achter de vrouwtjes aan he” roept hij als ik hem even later gedag zeg. Mijn antwoord - jazeker wel - brengt een brede lach op zijn gezicht. Als ik buiten mijn fiets van het slot haal kijk ik nog een keer naar binnen en steek mijn hand op. Geen reactie. Meneer zit aan de eettafel en staart met een lege blik voor zich uit.

Lees verder

Rust roest!

16-09-2020

“Heb je vis gegeten? ... “Er groeien graten uit je gezicht.” Hij maakte de grap breekbaar lachend, doelend op mijn stoppelbaard. Toen ik een kwartiertje eerder binnenkwam lag deze cliënt trillend van de kou en totaal verward onder een dekentje op de bank. Vanochtend op kantoor was hij onderwerp van gesprek. “Ach, die mijnheer”, zegt Tamara. “Eigenlijk kan hij niet meer alleen wonen.”

Lees verder

Haar guilty pleasure?

08-09-2020

“Hoe oud denk je dat ik ben?” De man onder de douche stelt die vraag nadat ik hem een compliment heb gegeven. Een gevaarlijke vraag. 80, zeg ik voorzichtig. “Doe er maar 13 bij”, zegt hij trots. En terecht. Even eerder stond hij voorovergebogen zijn voeten te wassen. Er zijn dagen dat ik daar zelf moeite mee heb :-). Een smiley, want lachen heb ik veel gedaan tijdens mijn eerste dag bij wijkteam centrum.

Lees verder

Graag weer aan 't werk!

06-09-2020

“Horen jullie mij?” De Nationale Zorgklas, een online training via Zoom, is wennen voor zowel deelnemers als docenten. De training bestaat uit zeven modules, verspreidt over evenzoveel dagdelen. Nu, op woensdagmiddag, zijn we vrij en ruimschoots over de helft. Morgen nog twee modules: hospitality en ondersteuning bieden. In de afgelopen dagen heb ik de docenten Nanja en Jetske én de andere deelnemers steeds beter leren kennen.

Lees verder

Een kilo gemengde drop

28-08-2020

“Kijk, zonder brace!” Trots en blij tilt ze haar slaapshirt tot boven de knie. Sasja is 31, maar oogt jonger. Gevallen met de fiets, knieschijf gebroken, geopereerd en toen revalideren. Eerst in het ziekenhuis en sinds een week of zes thuis, met de hulp van twee fysiotherapeuten en de zorg van Libertas Leiden. “Ja, daar mag je zeker over schrijven. Ik ben zó blij met jullie! Met de hulp én het even niet alleen zijn.”

Lees verder