De tranen rollen

30-11-2020

“Ik moet je iets vertellen, maar ik durf eigenlijk niet...” We komen mevrouw halen voor het avondeten, beneden in het restaurant. Even later, wachtend voor de lift, heeft ze moed verzameld. “Ik heb kanker, vanmiddag van mijn man gehoord.” De tranen rollen over haar wangen. Mijn collega Naoual bukt troostend over haar heen en er volgt een intiem gesprek. Ik sta achter de rolstoel van mevrouw en voel me het derde wiel, probeer er niet te zijn.

ik heb gedrukt

Onzichtbaar zijn, het lukt niet echt. Na een paar diensten bij Rijn en Vliet beginnen bewoners mij te herkennen, leuk. Zoals de zwaarlijvige mevrouw die we na het avondeten met veel moeite in bed hebben getild. Zwaar werk. Een half uurtje later drukt ze op de alarmbel. “Ik heb gedrukt” vertelt ze ons bij binnenkomst. We hebben oogcontact en mevrouw kijkt me tevreden lachend aan. Naoual neemt het initiatief. Ze draait mevrouw op haar zij en maakt de luier los.

heel intiem

Het resultaat mag er zijn, voor mevrouw geen nieuws. Ook Naoual kijkt er niet van op. Ik wel. Mijn maag draait zich twee keer om en ik maak een grap. Alleen nog een strik erom! Mevrouw en Naoual lachen er vrolijk om. Poep en pies, het hoort er vanzelfsprekend bij. Bewoners hebben het geaccepteerd en ik inmiddels ook. Werken in de zorg, het is heel intiem. Dat merk ik ook aan de vertrouwensband die mijn collega Naoual met veel bewoners heeft.

een hete douche

Bijzonder. Ze kwam in 2006 van Marokko naar Nederland en voelt zich helemaal thuis. Na de inburgeringscursus begon ze een eigen bedrijf. Kinderopvang, aan huis. Door ingewikkelde regelgeving moest ze daarmee stoppen. Nu werkt ze alweer jaren in de zorg, bij Libertas. Alsof ze nooit anders heeft gedaan. Zwaar werk. Ik zie het als ze na een kopje thee weer opstaat. Haar rug. Na een paar avonddiensten en 's morgens weer vroeg op voor de kinderen houdt een hete douche haar op de been.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Altijd vrijgezel gebleven

22-01-2021

“Schaatsen? Ik ben wereldkampioen geweest. Twee keer. Mijn vrouw ook.” Hij klonk zo overtuigend dat ik zijn naam tegen beter weten in heb gegoogeld. Niets te vinden. Vandaag zit hij weer op z'n praatstoel, hij stond er vanochtend mee op. Eerst maakte hij ruzie aan de ontbijttafel, met de vrouw die zijn commentaar op de medebewoners van de afdeling PG helemaal zat was. Na de lunch vertelt hij zijn levensverhaal, aan een ander slachtoffer. Tussendoor heeft hij geslapen. Aan tafel, hoofd rustend op zijn armen.

Lees verder

Kan jij puzzelen?

19-01-2021

“Wie slaapt die zondigt niet.” Ja hoor, ze is wakker en komt de woonkamer binnen. Eerst haar rollator, dan mevrouw zelf. Ze is van de spreekwoorden en gezegden. Het is inmiddels 10.00 uur en de meeste bewoners van de afdeling PG van woonzorgcentrum Rijn en Vliet liggen nog op één oor. “Jan, wil jij...” Graag Bea. Ik mag Koos helpen bij het douchen en aankleden. Hij heeft het zichtbaar zwaar vandaag. Terug in zijn stoel moet hij even flink op adem komen. “Twee klikken”, is het enige wat hij zegt als ik zijn horloge om zijn pols doe.

Lees verder

Een handtas als transportmiddel

13-01-2021

“Er zit iets van een fruitvliegje in zijn hoofd, dat kan niet anders!” Kletspraat, collega Astrid aan het woord. Met zijn bedoelt ze het hoofd van de Nederlandse volkszanger met een te groot ego, gitzwart haar en een paarse blouse. Ze zoekt hem even op via Google. Astrid werkt nu 14 jaar in de zorg, waarvan 7 jaar op de afdeling PG van Woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Eerst combineerde ze werken in de zorg met ondernemen in de horeca. Samen met haar man, maar twee jaar geleden hebben ze hun café/restaurant verkocht.

Lees verder

Doe mij maar een pilsie

11-01-2021

“Nee hoor, dat is mijn moeder!” Naast haar kamerdeur hangen twee foto's, van haar. Voor de vrouw is er geen discussie mogelijk, het is haar moeder. Ik twijfel, zal ik een foto van haar maken met die twee foto's op de achtergrond en het resultaat aan haar laten zien... Misschien niet zo'n goed idee, te confronterend. Dementie en hoe ga je daarmee om? Die vraag stel ik mezelf bijna iedere minuut tijdens mijn werk/aanwezigheid op de afdeling psychogeriatrie van woonzorgcentrum Rijn en Vliet.

Lees verder

Lekker, druivensap

05-01-2021

“Bedankt. U hoort nog van mij.” De tekst wordt fluisterzacht uitgesproken. Ik moet me bukken, onze gezichten op gelijke hoogte brengen om het te verstaan. De vrouw is gekrompen van ouderdom en oogt kwetsbaar fragiel. Geen idee wat ik nog van haar ga horen, ze leeft in haar eigen wereld. Gisteren was mijn eerste dag op de psychogeriatrische afdeling van woonzorgcentrum Rijn en Vliet. Een bijzondere ervaring, wennen ook. Aan het tempo, aan de collega's én aan de bewoners.

Lees verder