De Kolfmakersteeg toch?

19-02-2021

“Hé, slingers. Is er iemand jarig ofzo?” Onbegrijpelijk! De vrouw die tijdens het carnavalsfeest de pannen van het dak heeft gedanst is dat een dag later totaal vergeten. “Carnaval? Gedanst? Ik? Nee hoor, daar hou ik echt niet van.” Wel dus, ze moest eens weten... Een paar dagen eerder heb ik haar op Google Maps de Kolfmakersteeg en omgeving laten zien. Daar heeft ze in haar jeugd gewoond. “Eerst een bovenwoning op nummer 11 en later een heel huis op nummer 14.”

hoe weet u dat

“De straat uit naar Rapenburg en even verderop was het Van der Werfpark.” Ze vertelde tot in detail over de buurt waar ze had gewoond. Toen we gisteren oude foto's van Leiden bekeken vertelde ze bij een afbeelding van Rapenburg dat ze daar vlakbij had gewoond. Mijn reactie: Ja, dat weet ik. De Kolfmakersteeg toch? Kwam voor haar als een totale verrassing. “Hoe weet u dat? Heeft u daar ook gewoond?” Niet dus. Ik wilde zeggen, dat heeft u mij zelf verteld.

een nieuw begin

Niet gedaan en maar beter ook. Waarom zou je mensen confronteren met hun dementie. Het carnavalsfeest was leuk en het kijkje op Google Maps ook. We zouden het morgen weer kunnen doen, voor mensen met dementie is iedere dag een nieuw begin. “Is dit mijn kamer? Werkt u ook hier?” Soms, heel soms zie ik een sprankeltje herkenning. De vrouw van de bingo bijvoorbeeld, verwelkomde mij gisteren met een glimlach. “Fijn dat u er weer bent.” Van een collega hoorde ik dat zij graag een keer met me uit eten wil.

een goed woordje

Haar “woont u ook hier” brengt me terug bij de harde waarheid. Dementie in al z'n varianten, het is een akelige ziekte! Zijn de bewoners ongelukkig? Nee, ik geloof het niet. Ze wonen in een hotel en bevelen dat ook van harte aan. “Het eten en de service zijn hier geweldig, ik heb bij vrienden een goed woordje voor u gedaan.” Bedankt meneer en graag gedaan! Even later staat hij bij de lift, te wachten op zijn vrouw die drie maanden terug overleden is.

sigaretten en aansteker

Niet confronteren, afleiden! “Wilt u een sigaretje meneer?” De vraag wordt gesteld door mijn collega Diana. “Pak dan even uw jas, die ligt op uw kamer.” Meneer is een verstokte roker en geniet daarvan, op het aan de keuken grenzende balkon. Zijn sigaretten en aansteker liggen in de la naast de koelkast. Zo heeft iedere bewoner zijn of haar 'gebruiksaanwijzing'. Diana werkt hier al 33 jaar en kent ze allemaal. Het werken in de zorg gaat haar fluitend en met heel veel liefde af.

Meer verhalen over Libertas Leiden

Hé, zijn baard is weg

24-02-2021

“Hoe heb je je eigenlijk in leven gehouden op dat booreiland?” Tijdens mijn vorige avonddienst keken twee vrouwelijke bewoners zoals elke avond naar Goede tijden Slechte Tijden. De vraag werd Ludo gesteld door Janine. Toen had Ludo een volle baard en gisteravond was ie compleet verdwenen. Mijn uitroep - hé, zijn baard is weg - deed de dames verbaasd opkijken. Baard? Ze hadden geen idee. Ze kijken iedere avond en zijn de vorige aflevering totaal vergeten. Toch hebben de bewoners herinneringen.

Lees verder

Hoe ga jij?

17-02-2021

“Léooooo, je bent vannacht weer dronken geweest, je ging me daar tekeer als een beest!” Het is inmiddels half vier 's middags en het carnavalsfeest op de psychogeriatrische afdeling is het hoogtepunt al even gepasseerd. Of toch niet... Bij dit liedje veert het feestnummer van de afdeling nog een keer op en zingt weer luidkeels mee, “Léooooo...” Even, dan is echt mooi geweest. En dat was 't, een geweldig feest!

Lees verder

Hoogtepunt is het voetbalspel

14-02-2021

“Kijk, daar boven je hoofd! Daar komen er nog twee! Zo, dat is een grote! Ja, daar gaan ze!” Mevrouw doet enthousiast verslag van wat buiten voorbij vliegt, fietst, wandelt en rijdt. Ze zit voor het raam van de tweede etage van woonzorgcentrum Rijn en Vliet en heeft vrij uitzicht. Op de Churchillaan én de wijde omgeving. Mevrouw zit aan tafel met haar vriendinnen, drie medebewoners van de afdeling PG. Zij zijn aan het live verslag gewend en reageren niet.

Lees verder

Een dvd van Swiebertje

08-02-2021

“Ach, je krijgt Jip en Janneke toch nooit goed in het netje!” De aardige mevrouw én bewoner van de afdeling PG wilde vanochtend geen bh aan en Noa deelt deze informatie tijdens de overdracht met haar collega's van de avonddienst. De reactie is duidelijk, geen probleem. Zo worden alle bewoners besproken. “Deze mevrouw wilde graag naar buiten, dat gaat als het straks beter weer wordt nog iets worden...” Ik was er zelf getuige van, ze sprak me aan, startklaar om op pad te gaan.

Lees verder

Ja, bingo!

03-02-2021

“Auw, sekreet! Je doet me pijn! Dat doe je expres he, je vindt het fijn!” Per 1 februari werk ik een etage hoger. Ook PG, maar qua beleving een wereld van verschil. Andere collega's én andere bewoners. Zoals deze mevrouw, ze scheldt collega Noa de huid vol als ze met een actieve tillift van bed naar rolstoel wordt getransporteerd. Onderweg wordt ze uiterst voorzichtig en zorgvuldig uitgekleed, gewassen en weer aangekleed. Ik sta erbij, help waar mogelijk en voel constant de scherpe blik van mevrouw op me gericht.

Lees verder