Alles naar wens?

04-09-2019

“Mindel en Kiki, willen jullie de zandbak even aanharken?” De dames zijn te verbouwereerd om vragen te stellen en even later staan ze in het halfdonker de zandbak van zo'n 100 m2 achter Kraantje Lek aan te harken. Buster filmt het giechelend van een afstand. En eerlijk is eerlijk, het is een goeie grap. Waarschijnlijk zou ik er als beginneling in de bediening ook ingetuind zijn.

drie borden in één hand

Een dag eerder vroeg Maaike of ik de diendoeken wilde strijken, ook toen vermoedde ik een grap. Niet dus. Dat is het leuke van werken in de horeca, alles is nieuw. Diendoeken strijken, voorraden aanvullen, lopen met een dienblad, met drie borden in één hand lopen, enz. Het allerbelangrijkst is - en daar heb ik gelukkig ervaring mee - klant- of (in horecataal) gastgericht denken en handelen. Want alleen tevreden gasten komen terug.

Ronald en Lily

Terugkerende gasten, daar heeft Kraantje Lek er veel van. Ronald en Lily bijvoorbeeld. Zij vierden september 1968 hun huwelijksfeest bij Kraantje Lek. "En september 2018 hadden we ons 50-jarig huwelijksdiner in de opkamer, met kinderen en getuigen van toen." Nu zitten ze met hun kleinkinderen aan tafeltje 212, hun vaste plek. Voor Lily een glas Sauvignon Blanc en voor Ronald een Leffe Blond. “Alstublieft, verder alles naar wens?” We praten even, over Kraantje Lek en de omgeving.

al zo'n twintig jaar

En weer door. Het terras is goed bezet en vanavond staat in het Tuighuis de eerste groep gepland. Ongeveer dertig leden van Lions Club Haarlem en omstreken, ze dineren en vergaderen al zo'n twintig jaar bij Kraantje Lek. De tafels zijn ingedekt en in de keuken is het spitsuur. Het voorgerecht - carpaccio - staat klaar in de koeling en aan het hoofdgerecht - tamme eend - wordt nog gewerkt.

hard werken, maar leuk

Eerst een borrel en dan gaan de heren aan tafel. Buster, Kim, Mindel en ik schenken wijn en serveren het voorgerecht. Voor een praatje is nu geen tijd. Prima, de heren zijn met elkaar in gesprek. Buster en Kim zijn ervaren krachten, ik hobbel er enthousiast achteraan. Hard werken, maar leuk. Het lopen met dienbladen en borden gaat me inmiddels ook iets makkelijker af.

Buster niet

's Middags heeft Kim laten zien hoe je met drie borden loopt. Toch bewaar ik dat tot een volgende keer, eerst nog een beetje oefenen. De afstand naar het Tuighuis is te groot om risico's te nemen. Na het hoofdgerecht en dessert is het voor Buster en voor mij einde dienst. We drinken nog een biertje op het voorterras en daarna fiets ik moe maar voldaan door het donker naar huis. Buster niet, die blijft nog even van z'n uitzicht genieten ...