Twee glazen cola en een banaan

18-05-2022

“Je zit hier. Dat is toch een verbetering. Gisteren lag je nog de hele dag op bed.” Een peptalk, verpakt in vermanende woorden, van de ene bewoner naar de andere. Het helpt. Even. 's Middags - tijdens mijn rondje langs de kamers met koffie, thee, appelsap, enzovoort - ligt de vermanend toegesproken bewoner verkrampt en zonder zichtbaar te ademen op bed. Hij zal toch niet... Als ik hem aanspreek steekt hij gelukkig een aarzelende duim op.

Lees verder

Twee verre neven

03-05-2022

“Complimenten. Precies goed. Niet te hard en niet te zacht.” Het is zondagochtend, ik heb eieren gekookt. Vier minuten, dat heb ik lang geleden van mijn moeder geleerd. Eten, voor de bewoners van de afdeling revalidatie een essentieel onderdeel van de dag. “Jan! Mag ik een beschuitje met echte boter en jam? Smeer het er maar lekker dik op hoor.” Mevrouw is 97 en weet precies wat ze lekker vindt.

Lees verder

Vannacht, als iedereen slaapt

21-04-2022

“Verdomme! Waarom gaat dat nou niet?!” Revalideren na een CVA, het gaat niet vanzelf. Simpele handelingen, zoals stroop op een cracker smeren, blijken opeens een enorme uitdaging. De frustratie spat er dan vanaf. Krachttermen, een schreeuw van woede, zorgcollega's die afgesnauwd worden, het hoort er allemaal bij. Maar ook tranen van vreugde als iets wat vroeger heel gewoon was en na een CVA ver weg leek, toch weer lukt.

Lees verder

Een laatste rondje door Bourtange

07-04-2022

“En dat is Badr Hari.” Naast me staat een vriendelijk lachende reus met volle baard, de schoonzoon van mijnheer. Zijn dochter luistert hoofdschuddend mee. Je ziet haar denken: ja, zo ken ik papa weer. Papa is een charmante Marokkaan, heeft graag mensen om zich heen. Niet iedereen, hij zoekt ze uit. “Kom maar hier zitten. Jan, mogen we een bakkie?” Als dank krijg ik een voorzichtige boks, onze vuisten zachtjes tegen elkaar.

Lees verder

Salsa dansend in de gang

28-03-2022

“Jan, dit geloof je niet!” Ik heb twee dagen late dienst, van 12.00 uur tot 20.30 uur. Zaterdag lag mijnheer nog uitgeput en herstellend van corona in bed. Met moeite heb ik hem toen een schaaltje yoghurt gevoerd. Nu, zondagavond, komt hij - geholpen door verpleegkundige Gisla - in zijn rolstoel naar de huiskamer. Voor een boterham met smeerworst en koffie. Geen warme maaltijd, dat gaat nog niet.

Lees verder

Een welverdiend kwartiertje

24-03-2022

“Ik heb al zes keer gebeld!” Mensen komen en mensen gaan, de sfeer op de afdeling revalidatie kan in een paar dagen behoorlijk veranderen. Zoals nu. Na een week afwezigheid - want positief getest op corona - was dat goed merkbaar, van gemoedelijk en begripvol naar soms onvriendelijk. Vooral de verpleegkundigen en verzorgenden krijgen dan de volle laag, onverdiend en heel vervelend.

Lees verder

Ik ga naar huis!

15-03-2022

“Ik heb niet van die goeie relaties achter de rug, het is me allemaal een beetje aangevlogen. Maar nu heb ik een leuke vriendin. Ouder, maar ze ziet er vreselijk goed uit.” Dát is het leuke van werken in de zorg, de gesprekken met mensen. Collega's, bezoekers en vooral bewoners, mensen met een leven achter zich. Praten, luisteren én ontzorgen. Zoals de man die tijdens zijn eerste nacht op de afdeling revalidatie van Bornholm denkt dat hij in een hotel in België is.

Lees verder

Just do Nothing

04-03-2022

“Het lijkt hier het strand wel. Zo druk. Iedereen is zomaar neergeploft, er is geen doorkomen aan. En nog klagen ook, als ik een sigaretje opsteek.” Roken, meestal heeft deze bewoner daar alle ruimte voor, op het inpandige buitenterras van de afdeling revalidatie. Nu lijkt het terras op een kuuroord. Bewoners genieten in alle rust van het weer. “Wel zon, geen wind en een aangename temperatuur. Van mij mag het altijd zo blijven.”

Lees verder
Oudere berichten