De laatste tweets van Jan

Bovenop onze heuvel, op de veranda van ons huisje zagen we 's avonds om +/- 22.00 uur plotseling en tot onze schrik de torenhoge vlammen uit het bos slaan. Op slechts een paar honderd meter afstand, zo dachten we. In combinatie met de fel waaiende Mistral sloeg de paniek toe! Huisje op slot en wegwezen, vrouwen en kinderen eerst!

Binnen enkele minuten zaten onze twee gezinnen in de respectievelijke auto's en scheurden we weg om een paar kilometer verder weer tot stilstand te komen. In veiligheid, maar wat nu? Tsja, wat nu… Op zoek naar een hotel, want teruggaan was voorlopig geen optie. Zo gezegd, zo gedaan en drie kwartier later – onder de rook van Arles :-) - hadden we eindelijk een hotel gevonden.

De volgende ochtend, na een onrustige nacht slapen, zijn we teruggereden naar ons rampgebied. En wat bleek: het strand was zoals gewoonlijk druk bevolkt, onze huisjes stonden er nog onbeschadigd bij en ook onze hangmat hing vrolijk te schommelen. Geen vuiltje aan de lucht? Nee dat niet, maar onder invloed van de rosé hadden we een inschattingsfoutje gemaakt.

De bosbrand was ons stekkie op zo'n drie kilometer gepasseerd. Gelukkig voor ons, maar na enig online onderzoek bleek dat het wel een flinke fik was geweest. Duizend hectare bos tot de grond toe afgebrand, campings geëvacueerd en huizen ontruimd. Een zwartgeblakerd plaatje, kijk maar!

Na nog een week lekker vakantie vieren zijn we in twee etappes terug naar huis gegaan. Met onderweg kilometerslange files en op de passantencamping een wolkbreuk met onweer, een onder het water bezweken tentje van de kinderen, een langzaam leeglopend luchtbed en een de hele nacht om z'n mama dreinende kleuter in de tent naast ons. Maar ach, brand is erger!

We zijn weer thuis :-)